Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2013 r. W. W., K. W., G. W. i R. W., reprezentowani przez r.pr. A. K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] odnośnie pkt 4, w którym odmówiono ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt oznaczony jako działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 uregulowany obecnie w księdze wieczystej KW Nr [...] i za grunt oznaczony jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] o pow. [...] m2 uregulowany obecnie w księdze wieczystej KW Nr [...] stanowiący własność W., zajęty pod drogę publiczną (powiatową) ul. [...] na rzecz spadkobierców W. W. tj. K. W., R. W., G. W. oraz W. W. Jednocześnie pełnomocnik skarżących wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że skarżący W. W. występował w postępowaniu przed organem osobiście oraz jako pełnomocnik pozostałych skarżących. Zaskarżona decyzja Wojewody została mu doręczona w dniu 16 stycznia 2013 r. Skarżący występujący bez profesjonalnego pełnomocnika, nieświadomy skutków prawnych związanych z faktem doręczenia oraz rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi – zmuszony był do wyjazdu na wcześniej zaplanowany i opłacony turnus o charakterze zdrowotno-wypoczynkowym w okresie od dnia 19 stycznia 2013 r. do dnia 15 lutego 2013 r. w miejscowości P., który to wyjazd przypadał w okresie ferii zimowych. Pełnomocnik wskazał, że wyjazd ten miał charakter zdrowotny również w odniesieniu do małoletnich dzieci W. W. – nie było więc możliwości – z uwagi na jego wcześniejsze opłacenie i jego charakter – przełożenia go na jakikolwiek termin późniejszy, zważywszy, że przypadał on w okresie ferii zimowych.
Pełnomocnik podniósł, że we wskazanym wyżej terminie skarżący nie miał możliwości skorzystania z pomocy prawnej profesjonalisty. Jednakże niezwłocznie po powrocie z turnusu zdrowotno-wypoczynkowego W. W. w dniu 16 lutego 2013 r. zwrócił się o pomoc i konsultacje prawne do niniejszego pełnomocnika, podczas których okazało się, że dnia 15 lutego 2013 r. upłynął termin do złożenia skargi.
Pełnomocnik podniósł, że skarżący nie mając wykształcenia prawniczego oraz wiedzy w zakresie prawa, nie był świadomy skutków doręczenia zaskarżonej decyzji, jednocześnie nie mógł zrezygnować z turnusu z uwagi na jego zdrowotny charakter oraz wcześniejsze opłacenie. Pełnomocnik wskazał, że inni skarżący również nie mieli możliwości złożenia skargi, gdyż nie byli świadomi upływającego terminu, z uwagi na nieświadomość faktu doręczenia decyzji. Wskazał również, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany, gdyż jego zdaniem przyczyna uchybienia ustała w dniu 16 lutego 2013 r. (zakończenie turnusu), a przedmiotowy wniosek złożony został z w dniu 22 lutego 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej: "p.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.
Jak wynika z akt administracyjnych skarżący W. W., występujący w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących, otrzymał zaskarżona decyzją Wojewody [...] wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia w dniu 16 stycznia 2013 r. Zatem stwierdzić należy, że skarżący, prawidłowo pouczony, miał świadomość, wbrew temu co twierdzi jego pełnomocnik, konieczności (w razie niezadowolenia) złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.
Jednocześnie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, aby skarżący dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Niewątpliwie rezygnacja z turnusu o charakterze zdrowotno-wypoczynkowym, który został wcześniej zaplanowany i opłacony mogła stanowić trudną, a może nawet niemożliwą dla skarżącego decyzję, jednakże podnieść należy, że od otrzymania zaskarżonej decyzji do dnia wyjazdu minęło 3 dni, w okresie, których strona należycie dbająca o własne interesy oraz interesy osób przez siebie reprezentowanych (co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż skarżący reprezentował również pozostałych skarżących) mogła zwrócić się do profesjonalnego pełnomocnika o poradę prawną (jeżeli uważała, iż jest ona konieczna), bądź samodzielnie sporządzić skargę przy wnoszeniu której nie jest wymagany przymus adwokacko-radcowski.
Sąd zauważa również, że w obecnych czasach środki komunikacji pozwalają również, na chociażby telefoniczne powiadomienie którekolwiek z pozostałych skarżących, którzy też mogli zwrócić się o poradę prawną i sporządzenie skargi w przedmiotowej sprawie. Tym bardziej skoro turnus był zaplanowany i jego początek oraz koniec był znany, to skarżący miał świadomość, że przed jego rozpoczęciem należy dokończyć sprawy, których terminy mogłyby się zakończyć podczas jego trwania.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie była w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do złożenia przedmiotowej skargi.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.