Uzasadnienie
W. G. (Skarżąca), pismem z 17 grudnia 2018 r. (data wpływu do Sądu 14 stycznia 2019 r.) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] (Prezydent) w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 230/17.
Skarżąca wyjaśniła, że 15 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 230/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku z 14 września 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" działka nr [...], projektowany hip. nr [...]", w terminie trzech miesięcy, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd uznał, że Prezydent dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazała także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 324/18, ukarał już Prezydenta grzywną w wysokości 1000 (tysiąc) złotych za niewykonanie ww. wyroku.
Wyjaśniła również, że pismem z 10 grudnia 2018 r. wezwała organ do wykonania ww. wyroku.
Wobec powyższego wniosła o wymierzenie Prezydentowi grzywny w wysokości stosownej do rozmiaru bezczynności oraz o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, wskazując, że z uwagi na wynikający z art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także z uwagi na bardzo dużą ilość wpływających spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwości zakończenia niniejszego postępowania w terminie określonym w art. 35 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 230/17 zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku z 14 września 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" działka nr [...], projektowany hip. nr [...]", w terminie trzech miesięcy, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 10 sierpnia 2017 r., zatem wyznaczony przez Sąd termin rozpoznania wniosku upłynął 10 listopada 2017 r. Okolicznością niesporną jest, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez Skarżącą do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent nie rozstrzygnął sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem.
Z powodu niewykonania powyższego wyroku Prezydentowi wymierzono już grzywnę wyrokiem z 29 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 324/18 w wysokości 1000 (tysiąc) złotych.
Pomimo powyższego wyroku wymierzającego grzywnę Prezydent nadal nie załatwił wniosku Skarżącej.
Skoro zaś Prezydent w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z 15 maja 2017 r., sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. Uwzględniono przy tym fakt, że wcześniejszym wyrokiem wymierzono już Prezydentowi grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych w związku z niewykonaniem ww. wyroku.
Jednocześnie, w ocenie Sądu, obecna bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 230/17, ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Z tego też względu Sąd uznał, że wniosek o przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej jest zasadny. Przy czym Sąd stoi na stanowisku, że przyznanie Skarżącej kwoty 1000 (tysiąc) złotych uzasadniają szczególne okoliczności sprawy, tj. rażący charakter zwłoki w jej rozpoznaniu, co uzasadnia przyznanie stronie zadośćuczynienia z tego powodu. Z akt sprawy wynika bowiem, że od 10 sierpnia 2017 r., kiedy to Sąd doręczył odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, czyli przez ponad dwadzieścia miesięcy organ wystosował w sprawie tylko dwa pisma mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego sprawy niezbędnego do załatwienia wniosku skarżącej (pisma z 8 stycznia 2019 r.), które to wystosował już po złożeniu niniejszej skargi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd uwzględnił wniosek Skarżącej o przyznanie na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. sumy pieniężnej, przyznając w pkt 3 sentencji wyroku na rzecz Skarżącej kwotę 1000 (tysiąc) złotych. O kosztach postępowania (punkt 4 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.