Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E.B., J.B. i G.Z. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3264/14, z uwagi na jej niedopuszczalność.
W dniu 28 czerwca 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek E.B. o uzupełnienie ww. postanowienia Sądu poprzez wydanie orzeczenia o którym mowa w art. 155 § 1 P.p.s.a., tj. "poinformowanie organu nadrzędnego o naruszeniu przepisów prawa obowiązującego przy rozpoznawaniu sprawy przez organ, co podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 t.j.), dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wydanego w dniu 9 czerwca 2016 r. postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie zachodzi bowiem żaden z przypadków uregulowanych w ww. art. 157 § 1 P.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w ww. przepisie dotyczy sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, bądź też nie zamieszczono w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy Sąd powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2016 r. orzekł o całości skargi z dnia 21 marca 2016 r. uznając, że jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepisy ustawy nie obligowały natomiast Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia, o którym mowa w art. 155 § 1 P.p.s.a., a którego domaga się skarżący.
Stwierdzić zatem należy, że zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się w katalogu okoliczności, określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a., których wystąpienie upoważnia Sąd do uzupełnienie postanowienia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.