Uzasadnienie
Minister Infrastruktury, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. odmówił przywrócenia T.M. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. odmawiającym wydania uwierzytelnionej kopii wskazanego w nim dokumentu.
Z ustaleń organu wynika, że postanowienie z [...] lipca 2010 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lipca 2010 r. w sposób wskazany w art. 43 kpa, tj. w sposób zastępczy pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tym postanowieniem upłynął w dniu 2 sierpnia 2010 r. Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. T.M. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że nie mogła złożyć wniosku w przewidzianym terminie, gdyż musiała wyjechać za granicę do swoich dzieci. Organ uznał, że czasowe przebywanie skarżącej poza miejscem stałego zamieszkania ze względu na wyjazd za granicę nie wyłącza braku winy skarżącej w uchybieniu terminu.
W ocenie organu skarżąca przed wyjazdem za granicę miała obowiązek do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw zwłaszcza, że w każdej chwili mogła spodziewać się korespondencji w sprawie złożonego do Ministra Infrastruktury wniosku.
W skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury z [...] stycznia 2011 r. T.M. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ nie powołał się na wszystkie pisma jakie skierował do skarżącej i jakie skarżąca skierowała do organu, nie powołał także skarg składanych przez nią na Departament Orzecznictwa. Udokumentowała swoją nieobecność spowodowaną pilnym wyjazdem do dzieci mieszkających za granicą w celu załatwienia spraw rodzinnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Brak winy po stronie podmiotu, który nie dokonał w terminie czynności procesowej i występuje z wnioskiem o przywrócenie terminu stanowi podstawową przesłankę przywrócenia terminu określoną w art. 58 § 1 kpa. Przepis ten nie określa według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu organu. W nauce prawa jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniony z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
W rozpoznawanej sprawie postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lipca 2010 r. w sposób zastępczy. Termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tym postanowieniem upłynął w dniu 2 sierpnia 2010 r. Z wniosku T.M. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że od 26 lipca 2010 r. do 16 sierpnia 2010 r. przebywała ona poza granicami kraju, gdyż poleciała do dzieci mieszkających za granicą w celu załatwienia ważnych spraw rodzinnych. W nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych brak jest dowodów uprawdopodobniających fakt pobytu skarżącej poza granicami Polski we wskazanym czasie ale okoliczności tej organ nie kwestionuje, należy więc uznać ją za uprawdopodobnioną. Wynika z tego, że zarówno w dacie doręczenia postanowienia z [...] lipca 2010 r. jak i w dacie upływu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy zakończonej tym postanowieniem skarżąca przebywała poza granicami kraju. Organ uznał, że okoliczność ta nie może być uznana za brak winy skarżącej w dochowaniu terminu. W okolicznościach niniejszej sprawy z tym stanowiskiem organu nie można się zgodzić.
Doręczenie postanowienia nastąpiło w sposób zastępczy a termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem wynosi 7 dni.
Nie można wymagać by wyjeżdżając na krótkotrwały pobyt za granicę, strona była zobowiązana do uruchomienia wszelkich działań by móc dochować terminu do wykonania czynności związanych z wniesieniem środków odwoławczych od orzeczeń, które ewentualnie w tym czasie mogą być doręczone i co do, których nie ma pewności kiedy mogą zostać wydane. Wobec tych ustaleń należy uznać, że niezachowanie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie było zawinione przez T.M.. Z tego powodu zaskarżone postanowienie jako naruszające art. 58 pkt. 1 kpa podlega uchyleniu.
Poza brakiem winy w uchybieniu terminowi art. 58 § 2 kpa przewiduje jeszcze inne przesłanki, które muszą być spełnione by wniosek o przywrócenie terminu był skuteczny. Te przesłanki z uwagi na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, przez organ nie były badane.
Ponownie rozpoznając sprawę skuteczności wniosku T.M. o przywrócenie terminu organ obowiązany jest ocenić, czy te przesłanki zostały spełnione. Szczególnie należy zwrócić uwagę na to czy został dochowany termin siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu. Skoro skarżąca utrzymuje, że za granicą przebywała do 16 sierpnia 2010 r. to z tym dniem ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upłynął więc 23 sierpnia 2010 r. Wniosek datowany jest 24 sierpnia 2010 r. ale dla właściwej oceny, czy termin został zachowany konieczne jest ustalenie w jakiej dacie został wniesiony do organu. Na znajdującej się w materiale dokumentacyjnym kserokopii wniosku o przywrócenie terminu brak jest jakichkolwiek adnotacji w kwestii daty wniesienia przez T.M. wniosku o przywrócenie terminu.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.