Uzasadnienie
Rektor Uniwersytetu [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...], stwierdził nieważność własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] oraz uchylił decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2007r. w przedmiocie skreślenia P.M. z listy studentów. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 54 § 3 ustawy dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] wniósł P.M.. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji:
- 1. naruszenie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie w trybie autokontroli decyzji, która nie kończy postępowania lecz kieruje sprawę na powrót do toku administracyjnego postępowania instancyjnego oraz poprzez wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2. naruszenie art. 7, 9, 11, 107 § 1 i §3 kpa poprzez nie powołanie w decyzji jej podstawy prawnej oraz nie wskazanie – w sposób prawidłowy – organu wydającego decyzję, a także poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji,
- 3. naruszenie art. 107 § 1 kpa w zw. Z art. 268a poprzez nie wskazanie, czy osoba podpisana pod treścią rozstrzygnięcia posiada upoważnienie Rektora Uniwersytetu [...] do wydawania decyzji w jego imieniu.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z treści tego przepisu wynika, że organ administracji może skorzystać z uprawnień autokontrolnych "w zakresie swojej właściwości".
W rozpoznawanej sprawie organ działając w ramach autokontroli stwierdził nieważność swojej decyzji. Zgodnie z art. 157 § 1 kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, chyba że decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. Organami wyższego stopnia w rozumieniu kpa są w stosunku do organów administracji publicznej, z wyjątkiem organów jednostek samorządu terytorialnego i wojewodów – odpowiednie organy samorządowe lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością (art. 17 pkt 3 kpa).
Wynika więc z przytoczonych przepisów, że Rektor Uniwersytetu [...] nie był władny w trybie autokontroli stwierdzić nieważności własnej decyzji, gdyż uprawnienie to przysługuje wyłącznie organowi wyższego stopnia. Uprawnienie do stwierdzenia nieważności decyzji rektorowi uczelni jako organowi właściwemu zostało przyznane tylko w zakresie decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i decyzji o wydaniu dyplomu, o czym stanowi art. 207 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.).
Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi kwalifikowaną wadę takiej decyzji stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.