Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...].
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie przyznania P. S. świadczenia z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności w miesiącu marcu 2014 r. w kwocie 100 zł jednorazowo oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej jako "k.p.a.") sprostowało oczywistą omyłkę w komparycji decyzji z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w ten sposób, że zamiast "Małgorzat Grochocka" wpisano "Małgorzata Grochocka". W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w ww. decyzji wkradła się pomyłka polegająca na omyłkowym wpisaniu w komparycji tej decyzji wadliwego imienia przewodniczącej składu orzekającego. Zamiast prawidłowego imienia "Małgorzata" wpisano nieprawidłowe imię "Małgorzat". Prawidłowe imię etatowego członka składu orzekającego Małgorzaty Grochockiej potwierdza wykaz członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dostępny na stronie internetowej Kolegium pod adresem www.bip.warszawa.sko.gov.pl W związku z powyższym powstała konieczność wydania postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w ww. decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie w terminie wniósł P. S., wnosząc o jego uchylenie.
Postanowieniem z dnia z [...] marca 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zażalenie może dotyczyć jedynie przedmiotu objętego zaskarżonym postanowieniem, czyli wyłącznie sprostowania w trybie art. 133 § 1 k.p.a., zaś procedury wyłączenia pracownika wymienione w art. 24 i 27 k.p.a. pozostają bez związku z przedmiotem sprawy.
Skargę na postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. S. W uzasadnieniu wskazał, że wydane orzeczenie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wymierzenie organowi grzywny za niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przez organ art. 24 k.p.a. i 27 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący podniósł, że nieprawidłowości wskazane w postanowieniu Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. nie mają charakteru oczywistego i mają wpływ na ostateczny wynik sprawy. W jego ocenie dokonane sprostowanie prowadzi do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia. Ponadto z postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. nie wynika, aby zostało wysłane również do organu pierwszej instancji, czyli Ośrodka Pomocy Społecznej [...].
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2014 poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "p.p.s.a."), doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], prostujące na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2014 r., nr [...].
Kolegium sprostowało omyłkę w ten sposób, że w komparycji decyzji dnia [...] maja 2014 r., zamiast wadliwego imienia członka składu orzekającego "Małgorzat Grochocka" wpisano "Małgorzata Grochocka". W pozostałej części organ treść decyzji pozostawił bez zmian. Podstawę prawną powołanego postanowienia Kolegium stanowi przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z brzmieniem którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Wprawdzie przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Zarówno w piśmiennictwie, jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że skoro sprostowanie nie jest ograniczone terminem i możliwe w każdym czasie, to znaczenia nabiera przesłanka "oczywistości" omyłek, które mogą być przedmiotem sprostowania. Przez błąd pisarski rozumie się widoczne, wbrew oczywistemu zamiarowi władzy – błędną pisownię lub widoczne nie zamierzone opuszczenie wyrazu. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia.
Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w drodze sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie można naprawić wszystkich błędów popełnionych w decyzji. Jest to tryb mający jedynie na celu usunięcie wad nieistotnych, nie mających wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Kolegium prawidłowo sprostowało w drodze postanowienia oczywistą omyłkę pisarską powstałą w wyniku błędnego podania imienia członka składu orzekającego w komparycji własnej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. Błędne wpisanie imienia członka składu orzekającego w komparycji decyzji mieści się bowiem w opisanym pojęciu oczywistej omyłki, co oznacza, że Kolegium było uprawnione do jej sprostowania. Przy tym sprostowanie to wbrew twierdzeniom skarżącego w żaden sposób nie zmienia treści rozstrzygnięcia.
W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. odpowiadają prawu, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. W ocenie Sądu należało bowiem podzielić stanowisko organu, że sprostowanie omyłkowo wpisanego imienia członka składu orzekającego w komparycji decyzji Kolegium z dnia 14 maja 2014 r. mogło odbyć się w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie powyższej omyłki pisarskiej nie prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany tej decyzji. Ponadto, przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera żadnego ograniczenia dotyczącego prostowania omyłek pisarskich, a zatem w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalne było sprostowanie przez organ w drodze postanowienia imienia członka składu orzekającego w komparycji ww. decyzji.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ art. 24 k.p.a. oraz art. 27 k.p.a., Sąd stanął na stanowisku, że z uwagi na stan faktyczny sprawy, charakter sprostowania decyzji i cel wydania zaskarżonego postanowienia, uchybienie polegające na nierozpoznaniu wniosku o wyłączenie pracowników Kolegium, przed sprostowaniem decyzji z 14 maja 2014 r., nie ma żadnego wpływu na wynik kontrolowanej przez Sąd sprawy. Wynika to z oczywistości popełnionej omyłki i całkowitego braku wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie.
Chybiony jest również zarzut skarżącego odnośnie braku doręczenia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. organowi pierwszej instancji. Wskazać bowiem należy, że postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. utrzymywało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Organem pierwszej instancji w postępowaniu wszczętym na skutek wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. było więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], nie zaś Ośrodek Pomocy Społecznej [...]. Zaznaczyć również należy, że Prezydent [...] nie był stroną tego postępowania.
Odnośnie żądania skarżącego co do wymierzenia grzywny za niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni wskazać należy, że zarzuty dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest ocena prawidłowości postanowienia w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym.