Uzasadnienie
Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2016 r. nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1955 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] lutego 1955 r. nr [...] odmawiającego przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]".
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że konsekwencją stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji dekretowych jest konieczność ponownego rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do przedmiotowego gruntu. Okoliczność ta, w ocenie skarżącej, może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych, bowiem rozpoznaniu podlegać będzie wniosek B. R., za której następcę prawnego uznano J. B., która nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, by pomiędzy ww. osobami zachowany został ciąg tytułów prawnych. W przypadku rozpoznania wniosku dekretowego istnieje ponadto uzasadnione ryzyko zmiany dotychczasowego użytkownika wieczystego nieruchomości i dalszego nią dysponowania.
Z tym z kolei wiążą się dalsze ewentualne niebezpieczeństwa i ryzyko szkody, takie jak m.in. zmiana struktury, funkcji i charakteru nieruchomości (np. rozbiórka, zmiany architektoniczne), ryzyko i szkoda związane z umowami dotyczącymi nieruchomości i relacjami biznesowymi z osobami trzecimi. Takie skutki spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić jedynie po dłuższym czasie lub przy dużym nakładzie sił i środków, a może być nawet niemożliwy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." i ma on charakter zamknięty.
Zgodnie z tym przepisem po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa jedynie na stronie skarżącej. Istotne też jest, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wstrzymanie wykonania decyzji ma zatem charakter wyjątkowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu.
Zdaniem Sądu wskazywane przez skarżącą argumenty nie przemawiają za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zauważyć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję, którą stwierdzono nieważność orzeczeń odmawiających przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Jak trafnie wskazuje skarżąca decyzja ta wywołuje taki skutek, że właściwy organ zobowiązany będzie do ponownego rozpoznania złożonego wniosku dekretowego. Sama zatem decyzja nadzorcza negatywnych dla skarżącej skutków nie wywołuje, nie zmieniają się bowiem ani stosunki własnościowe na gruncie, decyzja ta nie ma również wpływu na ustanowione już na nieruchomości prawo użytkowania wieczystego. Przywoływane natomiast przez skarżącą okoliczności, takie jak ewentualna przyszła zmiana dotychczasowego użytkownika wieczystego i dalsze dysponowanie nieruchomością, chociażby poprzez zmianę jej struktury, funkcji i charakteru (np. rozbiórka, zmiany architektoniczne), czy zawarcie umów z innymi podmiotami, dotyczą skutków prawnych, jakie wywoła nowa decyzja rozpoznająca wniosek dekretowy, nie zaś kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nadzorcza. Powoływane okoliczności – jako zdarzenia przyszłe i niepewne - nie stanowią natomiast przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Podnoszona z kolei w rozpoznawanym wniosku okoliczność dotycząca następstwa prawnego po byłym właścicielu nieruchomości i kwestii uznania za stronę J. B. (która, zdaniem skarżącej, nie ma interesu prawnego w sprawie), będzie oceniana przez Sąd w orzeczeniu merytorycznym, kończącym niniejsze postępowanie, nie uzasadnia natomiast ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia, wobec czego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.