Uzasadnienie
I. G., reprezentowana przez adwokata A.P., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 425/12.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wskazał, że z uwagi na złożony charakter sprawy trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Wskazano, że w piśmie z dnia pełnomocnik skarżącej został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r. oraz o tym, że postępowanie w sprawie zostanie zakończone do dnia 30 kwietnia 2014 r.
Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, oświadczył, że został sporządzony operat szacunkowy i decyzja do dnia dzisiejszego nie została wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 425/12 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. jako "Kolonia [...]" – dz. [...] i [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu [...], a więc dwumiesięczny termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu [...].
Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z dnia [...] - mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżącego do wykonania prawomocnego wyroku (pismem z dnia [...]) - Prezydent [...] nie rozstrzygnął przedmiotowej sprawy. Decyzja w przedmiocie ustalenia odszkodowania nie została wydana również do dnia rozprawy, która odbyła się w dniu [...].
Skoro zatem Prezydent [...] w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu, jak również przed wniesieniem skargi w trybie art. 154 § 1 ppsa, nie załatwił sprawy, to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie zasadny. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawa nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować ani też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy władzy publicznej, które same zobowiązane są do jego stosowania.
W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję, spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.
Jednocześnie, biorąc pod uwagę treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a. oraz uwzględniając wielkość przekroczenia terminu na wydanie decyzji merytorycznej i nie podjęcie w tym czasie praktycznie żadnych czynności przez organ, Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] w wykonaniu wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 154 § 1 i § 2 w zw. z art. 154 § 6 ppsa orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.