Uzasadnienie
Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej uchwałą z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], na podstawie art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku W. w Z. o ponowne rozpoznanie sprawy oceny jakości kształcenia, utrzymało w mocy uprzednio podjętą uchwałę Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sprawie oceny jakości kształcenia na kierunku "administracja" prowadzonym na Wydziale [...] w Z. na poziomie studiów pierwszego stopnia.
Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej, po zapoznaniu się z raportem Zespołu Oceniającego oraz stanowiskiem Uczelni, a także po zasięgnięciu opinii Zespołu [...] w sprawie jakości kształcenia na kierunku "administracja" prowadzonym na Wydziale [...] w Z. na poziomie studiów pierwszego stopnia, wydało ocenę warunkową. Uzasadniono ją:
- - niespełnieniem wymogów dotyczących minimum kadrowego,
- - prowadzeniem niektórych przedmiotów przez nauczycieli, którzy nie są specjalistami z przedmiotowego zakresu,
- - nieprawidłowościami dotyczącymi programu nauczania przedmiotu prawo administracyjne.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z wniosku Rektora W. w Z. z dnia [...] maja 2006 r. nie znalazło argumentów, które uzasadniałyby zmianę oceny wyrażonej w uchwale z dnia [...] marca 2006 r. nr [...].
Skargę na uchwalę Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] złożyła W. w Z. zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:
- 1. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie przez organ nieokreślonych aktów, nie mających charakteru przepisów powszechnie obowiązujących oraz nieznanych dotychczas kryteriów oceny tzw. minimum kadrowego, nie mających umocowania w żadnych przepisach prawnych,
- 2. brak podpisów członków zespołu wizytującego pod raportem z wizytacji stanowiącego podstawę faktyczną uchwał oraz brak podpisów członków organu kolegialnego pod uchwałami Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej,
- 3. naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 28 marca 2002 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać uczelnia, aby utworzyć i prowadzić kierunek studiów, oraz nazw kierunków studiów (Dz. U. Nr 55, poz. 480, z póz. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i nadanie mu zgoła nowego znaczenia w kwestii określenia tzw. minimum kadrowego,
- 4. naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz unikanie jakiejkolwiek oceny argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą, a dotyczących kwalifikacji pracowników naukowych,
- 5. naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. poprzez ignorowanie przez organ wyjaśnień dotyczących stanu faktycznego oraz wniosków o wyjaśnienie stosowanych kryteriów oceny,
- 6. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ podejmując przedmiotowe uchwały oraz przyczyn dla których argumenty strony skarżącej uznał za niezasadne,
- 7. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w uniemożliwieniu stronie realizacji uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed podjęciem każdej ze skarżonych uchwał.
W odpowiedzi na skargę Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc, że brak rozstrzygnięcia w tych uchwałach o konsekwencjach prawnych, dotyczących uczelni, w której dokonano oceny kształcenia, wyklucza możliwość ich zakwalifikowania jako aktu administracyjnego lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonana zatem przez Państwową Komisję Akredytacyjną czynność oceny kształcenia na danym kierunku studiów oraz przestrzegania przez uczelnię warunków prowadzenia studiów wyższych jako czynność faktyczna nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1177/06 wydanego w analogicznej sprawie.
Naczelny Sądu Administracyjny stwierdził w nim, że uchwały w przedmiocie oceny jakości kształcenia w uczelni, podejmowane przez Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej, nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), bowiem Komisja nie jest organem administracji publicznej, a jej uchwały nie dotyczą uprawnień lub obowiązków uczelni.
Komisja nie została wyposażona w kompetencje do stosowania środków władczych wobec podmiotów objętych jej zakresem działania lub podejmowania wobec nich rozstrzygnięć o charakterze władczym. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.), Komisja przedstawia ministrowi wyłącznie opinie i wnioski dotyczące oceny kształcenia, natomiast o sytuacji prawnej uczelni kompetencje do orzekania w drodze decyzji administracyjnej przysługują jedynie ministrowi, który w przypadku negatywnej oceny kształcenia, uwzględniając zakres i rodzaj stwierdzonych przez Komisję naruszeń, w drodze decyzji cofa albo zawiesza uprawnienie do prowadzenia studiów wyższych na danym kierunku lub poziomie kształcenia.
Dokonana zatem przez Państwową Komisję Akredytacyjną czynność oceny kształcenia na danym kierunku studiów oraz przestrzegania przez uczelnię warunków prowadzenia studiów wyższych nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.