Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia [...] r. J. G. wniósł o ustalenie dla siebie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.
Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta Z. odmówił przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że J. G. nie spełnia przesłanki do ustalenia zasiłku pielęgnacyjnego, albowiem jego niepełnosprawność zgodnie z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności datowana jest od 1999 r., a zatem w dacie jej powstania wnioskodawca miał [...] lata. Tymczasem zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, niepełnosprawność osobie z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności może być przyznany zasiłek pielęgnacyjny o ile niepełnosprawność ta powstała przed 21 rokiem życia.
Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. wniósł J. G..
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Kolegium wskazało, że J. G. nie spełnia wymogów art. 16 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, albowiem nie jest niepełnosprawnym dzieckiem, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie zaś o znacznym, nie ukończył 75 roku życia, przy czym jego niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez niego 21 roku życia. W dacie powstania niepełnosprawności J. G. miał bowiem [...] lata. Kolegium wskazało, że ustalając prawo do zasiłku pielęgnacyjnego zobligowane jest do uwzględnienia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i tym samym nie może opierać się o twierdzenia strony.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. G.. Wskazał, że spełnia dyspozycję art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zarzucił ponadto naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod tym kątem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą materialnoprawną wydanej decyzji była ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114). Należy zatem wskazać, że świadczenia wskazane w tej ustawie są świadczeniami pieniężnymi co do zasady związanymi z opieką nad dzieckiem i innymi członkami rodziny i przyznawane są na rzecz niejako opiekunów będących członkami rodziny.
Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 ustawy "1. Zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji". Jednocześnie w myśl art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Należy wskazać, że ustawodawca przesądził w art. 3 pkt 20 i 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych, że ilekroć mowa jest w ustawie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności to oznacza to niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów, zaś w przypadku znacznego stopnia niepełnosprawności - niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach, posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów, niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności Powiatu [...] na posiedzeniu w dniu [...] r. ustala, że J. G. został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Wobec rozpoznania odwołania J. G. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia [...] r. uchylił co prawda orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności m.in. w zakresie zaliczenia skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności, jednakże orzekł o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Oba orzeczenia zostały wydane w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.).
To zatem orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] r. przesądza, że skarżący legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, nie zaś jak twierdzi znacznym stopniem niepełnosprawności. Tym samym prawidłowo organy stwierdziły, że nie spełnia on dyspozycji art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jednocześnie z art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że zasiłek pielęgnacyjny może być także przyznany osobie niepełnosprawnej powyżej 16 roku życia legitymującej się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Prawidłowo zatem organ zbadał, czy w przypadku skarżącego została spełniona powyższa przesłanka i uznał, że również w tym przypadku nie jest możliwe przyznanie tego zasiłku. Z ww. orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] r. wynika bowiem, że niepełnosprawność skarżącego istnieje od [...] r. Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący urodził się w [...] r., a zatem w [...] r. miał on [...] lata.
Powyższe oznacza, że organy prawidłowo wskazały, że skarżącemu nie przysługuje zasiłek pielęgnacyjny.
Należy zauważyć, że wydane decyzje nie oznaczają braku możliwości ubiegania się o świadczenie przez skarżącego jeżeli skarżący uzyska orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.