Uzasadnienie
J. B. wniósł skargę na niewykonanie przez Ministra Administracji i Cyfryzacji prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt I SAB 301/02 zobowiązującego Ministra Spraw Wewnętrznych i Admisnitracji do rozpoznania wniosku J. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] – w termienie dwóch miesięcy od dnia otrzymania niniejszego wyroku.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że Ministra obowiązuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt I SAB 301/02 nakładający na ten organ obowiązek załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy, przy czym sprawa toczy się ponad 10 lat.
Zarządzeniem z dnia 28 marca 2013 r. Sąd wezwał skarżącego o wskazanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi o wymierzenie Ministrowi Administracji i Cyfryzacji grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt I SAB 301/02, wezwał organ do wykonania wyroku, jeśli tak, wezwał do nadesłania jego odpisu wraz z potwierdzeniem wysłania lub złożenia w organie. Jednocześnie Sąd wystąpił do organu administracji o udzielenie informacji, w terminie 7 dni, czy skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi wystosował wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a.
W odpowiedzi na powyższe wystąpienie J. B. oświadczył, że wezwanie do wykonania wyroku zawierało pismo z dnia 3 października 2012 r., którego kserokopię załączył. Stwierdził ponadto, że organ był związany terminem do załatwienia sprawy wskazanym w tym wyroku przez cały czas postępowania, stąd zachodzi tożsamość pomiędzy wezwaniem do usunięcia bezczynności, a wezwaniem do wykonania wyroku. Dodał, że zgodnie zasadą "fałszywe stanowisko nie szkodzi" wszelkie wątpliwości należy rozstrzygnąć na jego korzyść, w związku z czym wniósł o uznanie, że przed złożeniem skargi o wymierzenie organowi grzywny wyczerpał drogę prawną.
Z kolei organ administracji w odpowiedzi zarządzenie Sądu z dnia 28 marca 2013 r. wskazał na pismo skarżącego z dnia 3 października 2012 r. i stwierdził, że dotyczy ono postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, a nie wykonania wyroku sądu z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. I SAB 301/02. W związku z czym stwierdził, że w aktach sprawy, będących w posiadaniu Ministra, nie znajduje się przedmiotowe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, że jednym z koniecznych warunków skutecznego wniesienia skargi o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku jest uprzednie pisemne wezwanie organu (będącego zdaniem strony w zwłoce) do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Niedopełnienie tego warunku oznacza, że skarga jest niedopuszczalna i jako tak podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych przekazanych przez organ, J. B. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wezwał Ministra Administracji i Cyfryzacji do wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt I SAB 301/02.
Wskazane przez skarżącego pismo także nie może zostać uznane – wbrew jego opinii – za wezwanie do wykonania ww. wyroku bowiem z jego treści jednoznacznie wynika, że dotyczy ono rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Ponadto zawiera ono wezwanie do rozpatrzenia wniosku oraz wskazuje na rygor złożenia skargi na bezczynność organu do Sądu, w związku z czym nie można uznać, że stanowi ono wezwanie do wykonania przedmiotowego wyroku. Jednocześnie treść wskazanego pisma nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych.
W tym stanie sprawy, wobec niezłożenia przez stronę skarżąca wezwania, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, postanowił jak wyżej.