Uzasadnienie
Zaskarżonym rozstrzygnięciem w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia Rektora z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Minister Edukacji i Nauki – działając na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) – stwierdził nieważność zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie zawieszenia w pełnieniu obowiązków Dziekana Wydziału [...] Politechniki [...], z powodu naruszenia art. 66 ust. l i 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. oraz art. 134 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385, z późn. zm.).
Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone Rektorowi Politechniki [...] w dniu 22 grudnia 2005 r.
Podkreślić przy tym wypada, że akt ten zawierał pouczenie, iż przysługuje od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść za pośrednictwem Ministra Edukacji i Nauki po wyczerpaniu trybu określonego w przepisie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra w terminie 14 dni -od dnia otrzymania rozstrzygnięcia - do usunięcia naruszenia prawa. Dodano też, że skargę do Sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa a w przypadku braku odpowiedzi ze strony organu – w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania.
Następstwem takiego pouczenia, Rektor Politechniki [...] w piśmie z dnia 3 stycznia 2006 r. wystąpił do Ministra Edukacji i Nauki wzywając go do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź organu na wezwanie to została skarżącemu doręczona w dacie 20 lutego 2006 r. W związku z niesatysfakcjonującą zaś treścią pisma Ministra, w dniu 6 marca 2005 r. została wniesiona do Sądu przedmiotowa skarga, w której skarżący - domagając się uchylenia rozstrzygnięcia Ministra - zarzucił mu naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 134 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym oraz art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak wynika z daty rozstrzygnięcia nadzorczego Ministra Edukacji i Nauki oraz zawartej w tymże rozstrzygnięciu podstawy prawnej zostało ono wydane pod rządami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r. Ustawa ta – w porównaniu do poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385, ze zm.) - bardziej szczegółowo i precyzyjnie uregulowała tryb zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć nadzorczych ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, w których minister stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni i decyzji rektora (z wyłączeniem decyzji administracyjnych) w przypadku stwierdzenia ich niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni. Zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 36 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym na tego rodzaju rozstrzygnięcie Ministra służy skarga do właściwego sądu administracyjnego, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub decyzji a przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji z zakresu administracji publicznej stosuje się odpowiednio.
Zatem jak z powyższego wynika z racji takiej treści przepisu szczególnego skargę na rozstrzygnięcie organu centralnego, wydane w trybie art., 36 ust. 1 cytowanej ustawy, należało wnieść do sądu bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa a jedynie należało dochować terminu 30 dni liczonego od daty doręczenia stronie zaskarżanego rozstrzygnięcia. Podstawą zaś prawną dla Sądu do rozpoznania tego rodzaju skargi jest w tym przypadku art. 3 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W związku z powyższym, iż – jak wspomniano - rozstrzygnięcie nadzorcze zostało skarżącemu doręczone w dniu 22 grudnia 2005 r., wniesienie skargi na początku marca 2006 r. musi być uznane za wniesienie jej po upływie terminu przewidzianego do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Prowadzi to z kolei do odrzucenia przez Sąd skargi – na podstawie przepisu 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponieważ przekroczenie przez stronę terminu do wniesienia skargi do Sądu zostało spowodowane błędnym jej pouczeniem przez organ, skarżącemu przysługuje prawo wniesienia do Sądu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – na zasadzie przepisu art.86 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadmienić wypada, że wniosek taki winien być wniesiony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Odnosząc się do wniosku skarżącego dnia 17 lipca 2006 r. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 19 lipca 2006 r. należy stwierdzić, że nie był on uzasadniony, co skutkowało jego nieuwzględnieniem przez Sąd.
Skarżącym w niniejszej sprawie nie był sprawujący obecnie funkcję Rektora Politechniki [...] prof. dr hab. inż. J. B. jako osoba fizyczna a Rektor tejże uczelni – jako organ. Z tego powodu okoliczność, że prof. J. B. w dacie rozprawy sądowej przebywał w szpitalu i nie mógł osobiście stawić się w Sądzie, nie stanowiła przeszkody do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Dodać wypada, iż – zgodnie z treścią nadesłanego do akt pełnomocnictwa udzielonego przez Rektora Politechniki – upoważnił on w dniu 1 września 2005 r. do zastępowania swojej osoby w czasie jego nieobecności prorektora prof. dr hab. inż. R. P. – autora wniosku o odroczenie rozprawy.
Ponadto – jak wynika z treści powyższego wniosku a także z pisma prorektora nadesłanego w dniu 17 lipca 2005 r. faksem – intencją strony skarżącej, wnoszącej o odroczenie rozprawy było, aby Rektor osobiście, bezpośrednio przed Sądem mógł zaprezentować swoje stanowisko merytoryczne oraz ustosunkować się do argumentów podniesionych w odpowiedzi na skargę i piśmie procesowym uczestnika postępowania. Ponieważ z powodu przeszkody formalnej nie doszło do merytorycznego rozpoznania sprawy (skarga została odrzucona ze względów formalnych) – zagadnienia merytoryczne sprawy nie były w ogóle rozpoznawane przez Sąd – zatem również i ten argument, nieznajdując w niniejszej sytuacji zastosowania, nie mógł stanowić wystarczającej podstawy do odroczenia rozprawy, którą – wg art. 99 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd może odroczyć tylko z ważnej przyczyny.
Z tych powodów Sąd – na zasadzie powołanych wyżej przepisów – orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygnięcie o kosztach opierając o przepis art. 232 § 1pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.