Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 243/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. M. na bezczynność Prezydenta W., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul [...] obecnie [...]) - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargą z 22 stycznia 2016 r. M. M. wniosła o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 243/14. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż sąd przekazał akta organowi administracyjnemu, a pomimo tego organ nie załatwił sprawy. Pismem z 12 listopada 2015 r. skarżąca wezwała Prezydenta W do wykonania wyroku.
Prezydent W., odpowiadając na skargę przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz podał, że pełnomocnik strony został poinformowany o przyczynach nie zakończenia postępowania w sprawie. W związku z powyższym organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
skarga, w zakresie w jakim zarzuca Prezydentowi W. bezczynność w wykonaniu prawomocnego wyroku tut. sądu jest oczywiście zasadna.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 243/14 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za utraconą nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta te wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły zaś do organu w dniu 8 września 2014 r. Od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął zatem swój bieg dwumiesięczny termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana.
W konsekwencji upłynął on 8 listopada 2014 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez stronę do wykonania powyższego wyroku, jak też wymierzenia Prezydentowi W. grzywny z tytułu zaistniałej zwłoki w jego wykonaniu (vide wyrok z dnia 21 maja 2015 r. I SA/Wa 483/15), organ ów zawisłej przed nim sprawy nie rozstrzygnął.
Oznacza to, że od niemal 21 miesięcy pozostaje w stanie bezczynności przy wykonywaniu powyższego wyroku, co z uprawnia do oceny, że przybrała ona postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, tj. art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwiać tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku i to mimo wymierzenia już z tego tytułu organowi grzywny. Prowadzić to musi do wniosku, że w istocie działania organu w sprawie - sprowadzające się do lakonicznego informowaniu stron postępowania o przyczynach niedotrzymaniu terminu i planowanych kolejnych terminach załatwienia sprawy - jedynie pozorują prowadzenie postępowania. Stanowią przy tym przejaw lekceważenia przez organ tak stron jak i Sądu, co w żadnym razie nie może być tolerowane. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia mu z tytułu niewykonywania wyroku kolejnej grzywny.
Wymierzając grzywnę [...] złotych, czyli w takiej wysokości jak domagał się tego pełnomocnik skarżącej, Sąd uwzględnił z jednej strony uprzedni jej wymiar jak też okres czasu jaki upłynął od poprzednio wydanego w tym przedmiocie wyroku (wynoszący w dacie orzekania 14 miesięcy,). Taki jej wymiar jest przy tym wystarczający w ocenie Sądu dla spełniania jej represyjno-dyscyplinującej funkcji. Winien przy tym skłonić organ do zmiany dotychczasowego sposobu procedowania sprawy i załatwienia jej obecnie bez zbędnej zwłoki.
Zdaniem sądu nie jest natomiast zasadnym nałożenie na Prezydenta W. przewidzianej w art. 154 § 7 p.p.s.a. sankcji w postaci zasądzenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej i z tego względu w powyższym zakresie skarga została oddalona. Sankcja ta jest bowiem dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który w ocenie Sądu winien być stosowanym w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu. A więc tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt okoliczności faktycznych można dojść do przekonania, że jest ona przede wszystkim efektem rażącego naruszenia prawa i celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, mimo braku ku temu jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przyczyn. Biorąc natomiast pod uwagę datę złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania (24 stycznia 2013 r.) oraz znaną Sądowi z urzędu okoliczność znacznej ilości tego typu spraw zawisłych przed organem, ich stopień skomplikowania spowodowany przede wszystkim historycznym charakterem, a także obiektywne trudności Miasta W. związane z zabezpieczeniem środków finansowych umożliwiających realizację zgłaszanych z tego tytułu roszczeń - taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 do 2 sentencji wyroku, a na podstawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono zaś na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 tej ustawy.