Uzasadnienie
Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosków Przedsiębiorstwa Państwowego [...] w W., Prezydenta Miasta P. oraz A. L., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o przekazaniu zgodnie z właściwością Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego odwołania A. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] orzekł, na podstawie art. 65 § 1 kpa, o przekazaniu zgodnie z właściwością Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego odwołania A. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] stwierdzającej, że uchwała Wydziału Powiatowego dla Powiatu P. z dnia [...] czerwca 1932 r. w przedmiocie zatwierdzenia planu parcelacji terenu położonego w P.- [...] - w części dotyczącej obecnych działek nr nr [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], arkusz mapy [...] (dawne działki nr nr [...], [...], [...] i [...]) została wydana z naruszeniem prawa oraz stwierdzającej nieważność w/w uchwały w pozostałej części.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2004 r. złożyli: Prezydent Miasta P., Przedsiębiorstwo Państwowe [...] w W. oraz A. L. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Infrastruktury nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zakwestionowanym postanowieniu, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymał je w mocy.
Na ostateczne postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Przedsiębiorstwo Państwowe [...] w W. oraz Prezydent Miasta P. Skarżący podnieśli zarzut rażącego naruszenia:
- - art. 65 § 1 w związku z art. 19 i 20 kpa przez błędne uznanie, że Minister Infrastruktury nie jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., natomiast organem właściwym w tej sprawie jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego,
- - art. 6 i 7 kpa przez ustalenie, ze rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli(Dz. U. Nr 23, poz. 202 ze zm.), w części normującej zasady parcelacji terenu, zostało uchylone przez ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46),
- - art. art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) przez przyjęcie, że zasady podziału nieruchomości są obecnie regulowane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Organ stwierdził, że zarzuty podniesione w skargach nie stanowią nowych okoliczności w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd jest ustalenie, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania.
Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie wydane trybie przewidzianym w art. 65 § 1 zd. 2 gie kpa. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Oznacza to, że przed podjęciem czynności w sprawie organ administracji publicznej jest obowiązany zbadać swoją właściwość. W razie negatywnego wyniku pismo strony zawierające żądanie wszczęcia postępowania organ jest obowiązany niezwłocznie przekazać organowi właściwemu w sprawie. Przekazanie pisma następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zaniechanie zbadania przez organ administracji swojej właściwości w sprawie mogłoby skutkować wydaniem decyzji administracyjnej z naruszeniem przepisów o właściwości, czego rezultatem byłaby nieważność decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 pkt 1 kpa).
Istotą zagadnienia w niniejszej sprawie była ocena, czy Minister Infrastruktury dochował wymogów określonych w art. 19 i 65 § 1 kpa. W tym zakresie działaniu organu nie można zarzucić naruszenia prawa. Minister Infrastruktury stwierdziwszy swoją niewłaściwość wydał bowiem postanowienie oparte na przepisie art. 65 § 1 kpa o przekazaniu odwołania do rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego.
Odrębną natomiast kwestią jest stwierdzenie, jaki organ jest właściwy w sprawie będącej przedmiotem decyzji nadzorczej Wojewody [...] z dnia z dnia [...] maja 2004 r., od której złożono odwołanie. Z treści wniesionych skarg wynika, że w rzeczywistości skarżącym chodzi o wskazanie organu właściwego do rozpoznania odwołania. Zagadnienia właściwości rzeczowej oraz miejscowej organów administracji publicznej dotyczą przepisy art. 20 oraz art. 21 kpa. Przepis zaś art. 22 kpa określa organy uprawnione do rozstrzygania sporów o właściwość oraz podmioty legitymowane do wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu.
W postępowaniu sądowym w rozpoznawanej sprawie nie mogło nastąpić rozstrzygnięcie sporu, który z organów – Minister Infrastruktury, czy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest właściwy do rozpoznania odwołania, ponieważ wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w tej sprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.