Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 8 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 679/08 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji
postanawia:
- 1. odrzucić skargę kasacyjną;
- 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącej J. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 679/08 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz decyzję tego organu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. G. na decyzję wymienionego organu z dnia [...] lutego2008 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 1999 r. nr [...] o wyrażeniu zgody na wniesienie aportem do Spółki [...] S.A. nieruchomości w [...] położonych w G. przy [...], na działkach nr [...] obręb [...].
Powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia środka zaskarżenia doręczony został między innymi pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 grudnia 2008 r.
Od przedmiotowego wyroku z dnia 7 listopada 2008 r. nadana została w dniu 8 stycznia 2009 r. (data nadania w placówce pocztowej), tj. ostatniego dnia do jej wniesienia, skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym.
Od skargi kasacyjnej sporządzonej i wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika nie został uiszczony w terminie stały wpis sądowy w wymaganej wysokości 100 zł. Opłata sądowa w kwocie 200 zł uiszczona została dopiero w dniu 21 stycznia 2009 r. wraz z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 lutego 2009 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej, które to postanowienie uzyskało walor prawomocności w dniu 3 marca 2009 r. (najpóźniejsza data doręczenia tego postanowienia jednej ze stron postępowania przypadła na dzień 23 lutego 2009 r.), bowiem nie został wniesiony od niego środek odwoławczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga kasacyjna.
Z art. 219 § 1 powołanej ustawy wynika, że opłatę sądową uiszcza się przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.
Zgodnie z art. 221 tej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z powyższego przepisu art. 221 powołanej ustawy wynika, iż w przypadku wnoszenia pism do sądu administracyjnego przez profesjonalnych pełnomocników istnieje z mocy prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia.
W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna objęta jest wpisem stałym, który zgodnie z dyspozycją § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi połowę wpisu od skargi nie mniej jednak niż 100 zł. Natomiast pełnomocnik skarżącej, wnosząc skargę kasacyjną nie uiścił od niej wymaganego wpisu stałego w kwocie 100 zł.
Przedmiotowy wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł uiszczony został osobiście przez skarżącą dopiero w dniu 21 stycznia 2009 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Skoro zatem sporządzona i wniesiona skarga kasacyjna przez profesjonalnego pełnomocnika nie została w sposób należyty opłacona, a do czego był obowiązany bez uprzedniego wezwania go przez Sąd, to uznać należy, iż skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy.
Postanowienie
Dnia 8 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 679/08 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji
postanawia:
odmówić dokonania wykładni.
W pkt IV wniosku z dnia 22 grudnia 2008 r. (k. 91 akt) J. G. wnosiła o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 679/08 cyt. "zwłaszcza w zakresie wytycznych dla organu skarżonego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga dotyczyła decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 1999 r. nr [...].
Powyższa skarga została przez Sąd uwzględniona, choć z nie wszystkimi zawartymi w niej zarzutami Sąd się zgodził. Wyrazem tego było wydanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję a także uchylenie - na zasadzie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - decyzji Ministra wydanej w I instancji (decyzja z dnia [...] października 2008 r.).
W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organu, że trafnie zinterpretował on treść wniosku skarżącej, w którym - po jego zmodyfikowaniu -domagała się cyt. "potwierdzenia z urzędu faktu, niezaistnienia w obrocie prawnym Rzeczypospolitej Polskiej decyzji administracyjnej, I. dz. [...] z dnia [...] września 1999 r." jako wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Ponadto jednak we wspomnianym wyroku Sąd zarzucił organom naruszenie przepisów art. 8, 9, 11 art. 7, 77 § 1, 107 § 3 art. 157 § 3 k.p.a. wyjaśniając szczegółowo, na czym to naruszenie w każdym przypadku polegało. W konkluzji zatem, zawierającej wskazania dla organu, którymi powinien kierować się przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, nie zostały już powtórzone wspomniane wyżej, szczegółowe odniesienia dotyczące procedury administracyjnej a stwierdzono, że cyt. "Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zatem należycie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające i dokona analizy złożonych przez stronę dokumentów oraz wyjaśni dlaczego - jego zdaniem - dokumenty te nie dowodzą interesu prawnego skarżącej.
Wcześniej jednak należałoby zobowiązać stronę do przedłożenia konkretnych dokumentów, które organ uzna za celowe, w tym informacji o wyniku ewentualnego zakończenia postępowania przed sądem powszechnym. Zapadłe zaś decyzje winny być doręczone wszystkim podmiotom mającym interes prawnym w niniejszym postępowaniu".
Jak z powyższego zatem wynika, podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji były błędy proceduralne popełnione w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie przesądził natomiast w niniejszej sprawie o kwestii posiadania, czy też nie posiadania przez skarżąca interesu prawnego, pozwalającego jej na wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 1999 r. nr [...]. Zajęcie bowiem w tej materii stanowiska było przedwczesne.
Przedmiotowy wniosek, nazwany wnioskiem o wykładnię wyroku, zawiera w istocie rzeczy stanowisko merytoryczne skarżącej w stosunku do w/w decyzji z 1999 r., w którym polemizuje ona z poglądem Sądu, wyrażonym w motywach wyroku. Ponadto we wniosku tym skarżąca nie tyle wskazuje wątpliwości, co do treści wyroku ale stara się zobligować Sąd do zajęcia merytorycznego stanowiska w tej sprawie, co - jak wyżej wspomniano - celowo nie zostało uczynione w wyroku. We wniosku o wykładnię orzeczenia skarżąca w szczególności domagała się bowiem, aby w tym trybie Sąd podał cyt. "podstawę prawną stwierdzenia, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 1998 r. była decyzja ostateczną" oraz podstawę prawną stanowiska Sądu akceptującego interpretacje wniosku skarżącej, dokonaną przez organ, a sprowadzająca się do poglądu, że wniosek ten winien być traktowany jako wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego choć strona określała go jako cyt. "potwierdzenie z urzędu faktu, niezaistnienia w obrocie prawnym Rzeczypospolitej Polskiej decyzji administracyjnej".
Ponadto skarżąca wnosiła też o dokonanie wykładni stanowiska Sądu zawartego w wypowiedzi, że cyt. "Sąd w tym miejscu z urzędu zauważa jednak, że obie wydane w tej sprawie decyzje nie zostały doręczone stronie postępowania zwykłego, która ma interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 1999 r. tj. nie tyle Ministrowi Skarbu Państwa (jak twierdził to skarżąca) a [...] Spółka Akcyjna w G., do którego to podmiotu kwestionowana decyzja była skierowana". Zdaniem skarżącej bowiem Sąd wypowiadając się w ten sposób stworzył sytuację "przyzwolenia" dla organu do podpierania swego stanowiska, że w/w decyzja z 1999 r. jest decyzja ostateczną.
We wniosku domagano się także podania jaki wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na myśli, mówiąc o wyniku zakończenia postępowania przed sądem powszechnym i dlaczego taki wyrok skarżąca miałaby przedstawiać choć to organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.
Ponieważ - zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd dokonuje wykładni jedynie w sytuacji zaistnienia wątpliwości, co do treści wyroku natomiast wykładnia nie może ani wyroku uzupełniać ani go rozszerzać, ani tez go w inny sposób zmieniać, dokonanie wykładni zapadłego w tej sprawie wyroku, zgodnie z żądaniem strony, nie było możliwe. Zaakcentować w tym miejscu należy, że pod pojęciem wątpliwości trzeba rozumieć rzeczywiste problemy ze zrozumieniem treści danego słowa czy kontekstu zawartego w wyroku a nie wyrażenie przez Sąd odmiennego poglądu niż domagała się strona czy też nie zajęcie z określonego powodu stanowiska w danej kwestii.
Ponadto skoro w uzasadnieniu Sądu omówiono (w części historycznej) działania jakie skarżąca podejmowała, w tym wystąpienie z powództwem do Sądu Okręgowego w G. w sprawie o unieważnienie umowy (sygn. akt [...]), to należy uznać, że sprawa, której dotyczył wspomniany w wyżej przytoczonej wypowiedzi Sądu wyrok, była dokładnie określona.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd z mocy przepisu art. 158 w związku z art. 166 cytowanej wyżej ustawy procesowej - orzekł jak w sentencji.