Uzasadnienie
M. R. (dalej jako skarżący) pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako WSA) z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 53/14. Wyrokiem tym WSA w Warszawie zobowiązywał Prezydenta W. do rozpoznania, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, wniosku skarżącego, złożonego w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wniosek dotyczył przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. Hip. [...], objętą działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. 1945 r. Nr 50 poz. 279 ze zm.).
Skarżący wskazał, że pomimo upływu w dniu 20 września 2014 r. wyznaczonego przez Sąd terminu, Prezydent W. nie wydal decyzji w przedmiotowej sprawie. Dopiero w dniu 12 listopada 2014 r. organ poinformował skarżącego, że termin rozpoznania sprawy został przedłużony do dnia 28 lutego 2015 r. oraz że zwłoka wynika z dużej ilości wniosków rozpoznawanych przez organ oraz konieczności sporządzenia operatu szacunkowego w sprawie. Skarżący zaznaczył również, że skierował do organu pismo z wezwaniem do wykonania wyroku, co wypełniło przesłankę formalną wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że strona została poinformowana o aktualnym stanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola taka polega m.in. na rozpoznawaniu skarg na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przed wniesieniem skargi na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 13 maja 2014 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta W. o jego wykonanie. Procesowy wymóg wniesienia skargi został zatem spełniony. Terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 p.p.s.a. nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji dopuszczalność jej wniesienia nie jest uwarunkowana upływem określonego czasu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2721/12, Lex nr 1248469).
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, Lex nr 1252111).
Wskazanym w skardze wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżących o odszkodowanie za nieruchomość [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Dokonując oceny okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia Prezydent W. nie rozstrzygnął przedmiotowej sprawy, co było tłumaczone dużą ilością spraw a także koniecznością sporządzenia operatu szacunkowego.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że organ nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec tego skarga złożona przez M. R. jest zasadna.
Uwzględniając skargę i wymierzając organowi grzywnę w kwocie 500 zł Sąd miał na uwadze okoliczność, iż sprawy prowadzone w oparciu o przepis art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami są sprawami szczególnie skomplikowanymi a grzywna, jakkolwiek spełnia charakter prewencyjny i mobilizujący organ do działania – na tym etapie postępowania ma jedynie charakter symboliczny. Wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny, stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych.
Należy przy tym podkreślić, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawa stanowi szczególnie istotne uchybienie w działaniu organu administracji, godzi bowiem w zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym w szczególności w zasadę praworządności zawartą w art. 7 k.p.a. oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 154 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w wyroku.