Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] zawiesiło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], orzekającej o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu, położonego w [...], przy ul. [...]/[...] oznaczonego hip. nr [...] stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obr. [...] i opisanego w K W [...].
Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent [...] ustanowił na rzecz E. B. i M. M. prawo użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...], [...], [...], [...] oznaczonego hip. Nr [...], stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obr. [...] i opisanego w KW [...].
Prokurator Regionalny we [...] złożył sprzeciw od ww. decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiesiło postępowanie, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa.
Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...] uchyliło postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie przed SKO w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...].
W dniu [...] lipca 2019 r. do Kolegium wpłynął wniosek Prokuratora delegowanego do Prokuratury Regionalnej we [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wyrokiem z dnia 18 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1670/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Komisji Weryfikacyjnej z [...] czerwca 2018 r., nr [...].
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło własną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] i umorzyło postępowanie I instancji w zakresie rozstrzygniętym ww. decyzją.
Wskazanym na wstępie postanowieniem, tego samego dnia, organ ten zawiesił postępowanie, na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267) do czasu przekazania Kolegium prawomocnej decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium powołało art. 26 ust. 1 oraz art. 2 ust.
3. ww. ustawy. Ponadto stwierdziło, że wszczęcie postępowania rozpoznawczego przez Komisję obliguje je do zawieszenia postępowania, dotyczącego decyzji objętej postępowaniem rozpoznawczym, prowadzonym przez Komisję, bądź innego postępowania przed tymi organami lub sądami toczącego się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej. Kolegium nie jest uprawnione do podejmowania dalszych czynności w niniejszym postępowaniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Komisją.
Skargi na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. B. i M. M..
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili rażące naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym:
- - naruszenie art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszenie prawa w zw. z art. 7 ustawy z 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Komisji, poprzez podjęcie postanowienia przy braku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wskazanie w rozstrzygnięciu przepisów ustawy o Komisji w brzmieniu po nowelizacji, która weszła w życie 14 marca 2018 r., która nie ma zastosowania do postępowania SKO wszczętego przed tym dniem,
- - naruszenie art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o Komisji, poprzez przedwczesne wydanie postanowienia przez Kolegium w sytuacji, gdy skarżącym przysługuje prawo do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...] o uchyleniu decyzji Kolegium z [...] lipca 2019 r., nr [...] oraz o umorzeniu postępowania I instancji w zakresie rozstrzygniętym tą decyzją.
W związku z podniesionymi zarzutami wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Postanowieniem z 28 maja 2020 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Wa 686/20 i I SA/Wa 687/20 i prowadzenia ich pod sygn. akt I SA/Wa 686/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargi za zasadne.
Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Przedmiotem skarg jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], orzekającej o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu, położonego w [...], przy ul. [...]/[...] oznaczonego hip. nr [...] stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obr. [...] i opisanego w K W [...]. Zostało ono wydane na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267) do czasu przekazania Kolegium prawomocnej decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa.
Zgodnie z treścią ww. przepisu w razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed organem administracji, sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowanie dotyczące decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, albo inne postępowanie przed tymi organami lub sądami toczące się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu. (ust. 1). W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego. (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub sądowi prawomocną decyzję, o której mowa w art.
29. Zawieszone postępowanie podlega podjęciu z chwilą przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie może nastąpić poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. (ust. 3).
Wskazać należy, że instytucja zwieszenia postępowania przerywa tok postępowania administracyjnego, naruszając jego ciągłość (W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s.126). W tym stanie postępowania, trwa nadal zawisłość sprawy, ale jego tok ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, w zasadzie nie są wówczas podejmowane czynności procesowe i nie biegną terminy (Z. Resich, Zawieszenie i umorzenie postępowania).
Zawiesić jednak można wyłącznie toczące się postępowanie. Niedopuszczalne natomiast jest zwieszenie postępowania, które już zostało zakończone ostateczną decyzją. Nie można zawiesić postępowania, w którym wydana została decyzja w sprawie nawet wtedy, gdy przyczyny zawieszenia istniały przed jej wydaniem. (A.Wróbel,[w:] Jaśkowska, Wróbel, Komentarz, 2009, s. 475).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie zawieszenie postępowania było niedopuszczalne. Jak wynika bowiem z akt sprawy, decyzją z tego samego dnia, co zaskarżone postanowienie, Kolegium uchyliło własną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. o umorzeniu postępowania przed SKO w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i orzekło o umorzeniu postępowania I instancji w zakresie rozstrzygniętym tą decyzją.
Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., a więc nie jest w toku w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności jego zawieszenia. Jak wskazano wyżej, nie można bowiem zawiesić postępowania, które nie jest w toku.
Podnieść należy, że decyzja Kolegium w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. i umorzeniu postępowania I instancji została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie jak błędnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Wprawdzie zachodzi rozbieżność pomiędzy treścią powyższej decyzji a jej uzasadnieniem, jednakże prawidłowość tej decyzji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i pozostaje poza kontrolą Sądu w tym postępowaniu, a wiążąca jest treść decyzji, w której organ powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W tej sytuacji zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia jako niedopuszczalnego w sytuacji wcześniejszego umorzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.