Uzasadnienie
Prezydent W. w dniu 16 kwietnia 2006 r. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] orzekającą o: 1) ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, wywołanego zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości, ostateczną decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...], 2) zobowiązaniu T. i M. J. do wniesienia opłaty w wysokości [...] zł, 3) zobowiązaniu M. i A. J. do wniesienia opłaty w wysokości [...] zł i umarzającą postępowanie I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1970 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Należy stwierdzić, że w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować, albo w charakterze strony broniąc swojego interesu prawnego w myśl przepisu art. 28 k.p.a., albo jako organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wówczas będzie ona reprezentowała interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyposażenie jednostki samorządu terytorialnego, z mocy ustawy, w kompetencje organu administracji publicznej, powołanego do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji gmina nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również uprawniona do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego.
Prezydent W. wydając w sprawie niniejszej decyzję w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego (uprawnienia lub obowiązku) dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy.
Powyższej prezentowany pogląd został zaakceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/3/115, wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 800/99 (niepublikowany).
Wobec powyższego skargę wniesioną przez Prezydenta W. należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.