Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2016r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. H. (dalej jako: skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]odmawiającą skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytuły pozostawienia poza granicami RP przez M. i J. małżonków H. nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 24 września 2002 r. skarżąca oraz M. H. H. wystąpiły do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o uzupełnienie rekompensaty za mienie pozostawione przez M. i J. małżonków H. na dawnych Kresach Wschodnich.
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. ustalił, że wartość mienia pozostawionego przez M. i J. małżonków H. we [...] w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. wynosi [...] zł i ustalił prawo do rekompensaty w stosownej wysokości. Następnie ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku.
W wyniku ponownie prowadzonego postępowania Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1090 ze zm., dalej jako: ustawa), pozytywnie ocenił spełnianie przesłanek z art. 2, art. 3, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r i wezwał skarżącą do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, wskazania numeru rachunku bankowego w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu, a także do dołączenia aktualnych operatów szacunkowych.
Następnie wobec tego, że skarżąca nie dostarczyła żądanych operatów szacunkowych, nie wskazała formy rekompensaty i nie podała numeru rachunku bankowego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówił skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. i J. małżonków H. przedmiotowej nieruchomości poza granicami RP.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając organowi wojewódzkiemu naruszenie prawa.
Po rozpatrzeniu odwołania Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wyjaśniając, że niezłożenie przez skarżącą aktualnych operatów szacunkowych określających wartość obu nieruchomości uniemożliwiło wyliczenie wartości należnej rekompensaty. W ocenie Ministra, w tej sytuacji Wojewoda [...] zasadnie odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Na decyzję Ministra Skarbu Państwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. H., wskazując, że zaskarżona decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:
- a) wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa w zakresie bezkarnego i nieuzasadnionego przewlekłego postępowania,
- b) wadliwość - poprzez nieuwzględnienie wniesionych zarzutów odwoławczych,
- c) błędne i fałszywe wielokrotne powoływanie stanowisk sądów administracyjnych wydawanych w innych stanach faktycznych,
- d) oparcie decyzji na argumencie braku dostarczenia aktualnych operatów bez uwzględnienia, iż wyceny znajdują się w aktach,
- e) nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji treści wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 1469/2011 i w konsekwencji nieuwzględnienie jako dowodów istniejących w aktach sprawy wycen nieruchomości, co do których możliwe jest dokonanie z urzędu ich waloryzacji według stanu na dzień wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą w niej prawną.
Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. odmawiającą skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza granicami przez M. i J. małżonków H. powołanej na wstępie nieruchomości.
Materialnoprawną podstawę wydania powołanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie bowiem z art. 27 ww ustawy, postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. Oznacza to, że po stwierdzeniu ostateczną decyzją nieważności decyzji z 14 stycznia 2003r. - do postępowania wszczętego na podstawie wniosku skarżącej z dnia 24 września 2002 r. organ obowiązany był stosować przepisy ustawy z 2005 r.
Analiza decyzji obu instancji wskazuje, że powodem odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, było niespełnienie przez skarżącą obowiązku określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, tj. nieprzedłożenie żądanych operatów szacunkowych, niewskazanie formy rekompensaty i niepodanie numeru rachunku bankowego.
W myśl art. 6 tej ustawy, do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, należy dołączyć określone w tym przepisie stosowne dokumenty. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty musi ponadto być uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej, jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty. Wynika to jednoznacznie z treści art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zaznaczyć również należy, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, wojewoda, po wszczęciu postępowania, dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art.
6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę m.in. do dołączenia do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3), a w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali (pkt 4). Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy, w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. uznał, że skarżąca posiada prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami RP oraz wezwał skarżącą do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, wskazania numeru rachunku bankowego w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu, a także do dołączenia aktualnych operatów szacunkowych, tj. operatu określającego wartość nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] oraz operatu określającego wartość nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], objętej KW [...], w tym udziału wynoszącego 43/100 w częściach niewydzielonych domu i urządzeniach, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców oraz takiego samego udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości objętej KW [...], które zostało nabyte w ramach częściowej rekompensaty uzyskanej w 1977 r. Następnie wezwaniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. i z dnia 6 października 2015 r. wezwano skarżącą do złożenia operatów szacunkowych i wskazania danych, określonych w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Jednocześnie organ pouczał skarżącą, że niewykonanie wezwania we wskazanym terminie będzie skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego, tj. decyzji odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Z akt sprawy wynika, że pomimo powyższych dwukrotnych wezwań i pouczeń skarżąca nie spełniła obowiązku nadesłania żądanych operatów szacunkowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, bez znaczenia w niniejszej sprawie jest okoliczność, że w aktach sprawy znajdował się jeden operat szacunkowy z 2002 r. Skoro bowiem orzekając ponad 10 lat później na podstawie art. 7 ust 1 ustawy organ obowiązany był wezwać stronę do przedstawienia aktualnych konkretnie wskazanych operatów szacunkowych - to obowiązkiem skarżącej było wezwanie to wykonać. Tymczasem skarżąca, stosownie pouczona przez organ I instancji, kwestionowała zasadność (wynikających wprost z przepisów ustawy) wezwań organu do przedłożenia ww. operatów.
Wobec niewykonania przez stronę skarżącą obowiązków nałożonych przez organ, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 7 ust. 2 ustawy tj. przesłanki do wydania decyzji odmawiającej potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca nie wykonała wezwania do nadesłania operatów szacunkowych. Stąd też podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku, gdyż nie miały wpływu na zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń proceduralnych, w tym w szczególności art. 7, art. 77 czy art. 80 kpa, zaskarżona decyzja została przy tym rzeczowo uzasadniona, co czyni zadość wymogom z art. 107 § 3 kpa.
Natomiast odnośnie do zarzutu skarżącej nieuwzględnienia wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2013 r. I OSK 1468/2011, stwierdzić należy, że wyrok ten nie mógł zostać uwzględniony gdyż zapadł w odmiennym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wskazać również należy, że Sąd nie dokonywał oceny czasu trwania postępowania prowadzonego przez organy w niniejszej sprawie, albowiem nie było to przedmiotem orzekania. Ocena taka mogłaby zostać dokonana przez Sąd w sytuacji, gdyby przedmiotem skargi była przewlekłość prowadzonego postępowania, a ten rodzaj procedowania odbywa się w osobnym trybie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.