Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2003 r., sygn. akt I SA 144/02 oddalił skargę A. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...].
W dniu 5 stycznia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo A. Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., w którym skarżący wnosił o wznowienie postępowania w tej sprawie. Uzupełniając na wezwanie Sądu braki formalne skargi o wznowienie postępowania w piśmie z dnia [...] lutego 2004 r. skarżący wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania opiera na art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W uzasadnieniu podniósł, że termin wyznaczenia rozprawy był niefortunny, z uwagi na trudności komunikacyjne nie mógł dotrzeć na czas do Sądu, co zdaniem skarżącego było zdarzeniem losowym.
Ponadto po zapoznaniu się z pisemnym uzasadnieniem orzeczenia skarżący stwierdził, że Sąd nie rozpatrzył należycie sprawy – przedstawił ten zarzut już w piśmie z dnia [...] grudnia 2003 r. Sąd nie zbadał stanu faktycznego sprawy, dokonał jej pobieżnej oceny i zasugerował się orzeczeniem w innej sprawie (I SA 2631/01), a w konsekwencji wydał błędne rozstrzygnięcie.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dniu wydania wyroku z dnia 17 października 2003 r., orzeczenia tego Sądu z chwilą ich wydania były prawomocne. Artykuł 58 powołanej ustawy stanowił, że w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu może być wznowione postępowanie.
Stosownie zaś do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 281 powołanej ustawy na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia, albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia i termin ten został w sprawie niniejszej zachowany. Nie został natomiast spełniony drugi warunek dopuszczalności wznowienia, bowiem uznać należało, że brak jest ustawowej podstawy wznowienia.
Skarżący podał, że wnosi o wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pierwszy z tych przepisów dotyczy sytuacji, gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możność działania, zaś w drugim przypadku można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wskazane przez skarżącego podstawy wznowienia odpowiadają podstawom podanym w art. 401 pkt 2 i art. 403 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, które to przepisy miałyby w sprawie zastosowanie przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Stwierdzić jednak należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom regulującym omawiane kwestie nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podniesiona podstawa wznowienia w sprawie nie zachodzi co miało miejsce w sprawie niniejszej. W tej sytuacji koniecznym stało się odrzucenie skargi jako nie mającej oparcia na ustawowej podstawie wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 1990 r., sygn. akt II SA/Gd 970/01).
Na marginesie zauważyć trzeba, że skarżący wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 17 października 2003 r. podnosił szereg zarzutów dotyczących podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia, którego prawidłowość kwestionował. W piśmie z dnia 10 lutego 2004 r. pouczono skarżącego, iż zgodnie z art. 101 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające... w sprawie niniejszej strona może do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną, lecz A. Z. w odpowiedzi na wezwanie Sądu podtrzymał żądanie wznowienia postępowania sądowego.
Z powyższych względów na podstawie art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucono skargę o wznowienie postępowania.