Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – ulicę [...], położonej w K., jednostka ewidencyjna [...], obręb [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] ha objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność N. G. w 1/2 części, W. J. w 1/6 części, E. D. w 1/6 części oraz B. W. w 1/6 części.
Skargi na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w K. oraz M. T. (dalej "skarżący").
Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") połączył sprawy o sygn. akt I SA/Wa 702/16 i I SA/Wa 703/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia dalej pod sygn. akt I SA/Wa 702/16.
Do akt niniejszej sprawy wpłynął odpis skrócony aktu zgonu uczestniczki postępowania N. G., z którego wynika, że zmarła ona 17 lutego 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zaskarżona decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności.
Minister Infrastruktury i Budownictwa prowadził bowiem postępowanie odwoławcze w stosunku do osoby zmarłej – N. G.. Z przeprowadzonego przez Sąd dowodu z aktu zgonu wynika, że N. G. zmarła w dniu [...] lutego 2016 r. podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] marca 2016 r.
Skierowanie decyzji w stosunku do osoby zmarłej musi być zawsze kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 151/09, wyrok z dnia 22 stycznia 2014r, sygn. akt. I OSK 708/12, wyrok z dnia 1 grudnia 2015r, sygn. akt. I OSK 626/14.
Nie ma przy tym znaczenia, czy organ prowadząc postępowanie wiedział, że osoba ta nie żyje, czy też takiej wiedzy nie posiadał. Powinien bowiem w sposób prawidłowy, na każdym etapie postępowania, ustalić krąg podmiotów mających interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu.
Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, a podstawową regułą postępowania administracyjnego jest jego prowadzenie wobec osób żyjących, a w konsekwencji doręczania wyłącznie takim osobom decyzji.
Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności Sąd nie badał jej merytorycznie pod względem zgodności z prawem.
Stwierdzenie bowiem takich wad formalnych postępowania odwoławczego zwalnia obecnie Sąd od merytorycznej oceny prawidłowości zapadłej w sprawie decyzji administracyjnej.
Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy w miejsce dotychczasowej strony wezwie jej następców prawnych (art. 30 § 4 k.p.a.), którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy skierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.
W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy