Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku C. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] listopada 1979 r. nr [...].
Powyższa decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] listopada 1979 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...], Naczelnik Miasta i Gminy w Z. orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w J. oznaczonej nr działki [...], nr mapy [...], nr rejestru gruntów [...] o powierzchni [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej w K. nr [...], stanowiącej własność E. D. Odszkodowanie za grunt ustalono w kwocie [...] zł.
Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. C. C., spadkobierczyni byłej właścicielki na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia [...] września 1990 r. sygn. akt [...], wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] listopada 1979 r. i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1980 r. We wniosku podniosła zarzut szeregu naruszeń postępowania wywłaszczeniowego w szczególności: wniosek wywłaszczeniowy pochodził od osoby nieuprawnionej, brak upoważnienia osoby podpisanej pod ofertą, brak wskazania środków na wypłatę odszkodowania, brak biegłego na rozprawie, brak odniesienia do zarzutów w decyzji odwoławczej Wojewody [...].
Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1980 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] listopada 1979 r.
Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem C. C. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej. W uzasadnieniu wniosku podniosła zarzut braku ustalenia lokalizacji oraz promesy w czasie prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego, nie przeprowadzenie rokowań o dobrowolne odstąpienie nieruchomości w trybie art. 6 ustawy wywłaszczeniowej z dnia 12 marca 1958 r., brak biegłych na rozprawie, brak uzasadnienia decyzji wywłaszczeniowej.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości i przyznania odszkodowania dokonano na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. nr 10, poz. 64). Zatem istotne znaczenie miała ocena czy spełnione zostały materialnoprawne przesłanki wywłaszczenia. Przywołując treść art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 12 marca 1958 r. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie podmiotem ubiegającym się o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości był, wbrew twierdzeniom skarżącej, podmiot do tego uprawniony tj. przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Przedsiębiorstwo [...]. Podniósł, że wskazanie oprócz nazwy przedsiębiorstwa również nazwy zakładu wchodzącego w skład tego przedsiębiorstwa uwzględnia jego strukturę organizacyjną i nie oznacza, że o wywłaszczenie ubiegał się podmiot nieuprawniony. Zdaniem organu brak jest podstaw do uznania, że osoby działające w imieniu przedsiębiorstwa nie posiadały stosownych upoważnień.
Wskazał, że celem wywłaszczenia nieruchomości położonej w J., oznaczonej jako działka nr [...] była rozbudowa pracowniczego ogrodu działkowego. Przywołując treść art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz.U. Nr 18, poz. 117) Minister stwierdził, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości pod rozbudowę pracowniczych ogródków działkowych stanowiło cel użyteczności publicznej. Podniósł, że istotny dla wyjaśnienia kwestii niezbędności wywłaszczonej nieruchomości dla realizacji celów określonych przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. jest fakt, że w 1979 r. kiedy dokonano wywłaszczenia obowiązywał dekret z dnia 1 października 1947 r. o planowej gospodarce narodowej (Dz.U. Nr 64, poz. 373) i zgodnie z tym dekretem każde zadanie gospodarcze mogło być realizowane wyłącznie w ramach ustalonego ww. dekretem planu gospodarczego na dany rok lub na dłuższy okres.
Minister zauważył również, że w tym też czasie obowiązywała uchwała nr 83 Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 1977 r. w sprawie rozwoju pracowniczych ogródków działkowych do 1980 r. (M.P. Nr 15, poz. 82). Uchwała ta skierowana była do wojewodów i prezydentów miast stopnia wojewódzkiego. Zobowiązywała ona te organy do dokonania przeglądów terenów nadających się pod pracownicze ogródki działkowe oraz przeznaczenia ich w planach zagospodarowania przestrzennego na lata 1978-80 w terminie do 31 sierpnia 1977 r. pod stałe ogrody działkowe w wykazie stanowiącym załącznik do tej uchwały i dla województwa [...] przewidywała obszar 190 ha. Organ wskazał, że niezbędność wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości na wskazany cel potwierdzała decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...] czerwca 1978 r. nr [...] ustalająca miejsce i warunki realizacji inwestycji. Decyzja ta była wydana zgodnie z uproszczonym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym zarządzeniem nr [...] Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 1974 r., które zostało zmienione zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] października 1977 r. nr [...] o odstępstwie od planu.
Następnie kolejną decyzją z dnia [...] października 1979 r. nr [...], zgodnie z materiałami do ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego ustaliło miejsce i warunki realizacyjne pod rozbudowę pracowniczych ogródków działkowych w J. na terenie położonym w J. przy drodze zakładowej obejmującym swym zasięgiem nieruchomości E. D. oznaczoną nr [...]. Zatem w ocenie Ministra organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka niezbędności przedmiotowej nieruchomości dla ww. celów wywłaszczenia.
Minister powołując się na treść art. 6 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej zauważył, że organ nadzorczy dysponuje kopią oferty skierowanej do byłej właścicielki nadesłaną przez skarżącą. Zatem okoliczność ta wskazuje, iż rokowania o dobrowolne odstąpienie nieruchomości z właścicielką nieruchomości były prowadzone, zaś oferta wymagana treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. była jej złożona, a w ofercie z dnia 13 grudnia 1978 r. wskazano powierzchnię nieruchomości oraz cenę, za którą Zakład [...] był gotów ją nabyć. Zaś w odpowiedzi na ww. wskazaną ofertę E. D. nie wyraziła zgody na przekazanie nieruchomości.
Powyższe zdaniem Ministra wskazuje, że w dacie skierowania oferty do właścicielki nieruchomości w obrocie prawnym znajdowała się ww. decyzja lokalizacyjna z dnia [...] czerwca 1978 r. - przesądzająca kwestię niezbędności wywłaszczonej nieruchomości dla realizacji zamierzonej inwestycji. Tym samym w ocenie organu zostały spełnione przesłanki przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.
Minister stwierdził, że wobec braku zgody byłej właścicielki E. D. na nabycie nieruchomości w drodze dobrowolnego odstąpienia pismem z dnia [...] stycznia 1979 r. znak [...] Przedsiębiorstwo [...] w J. wystąpiło z wnioskiem do Naczelnika Miasta i Gminy Z. o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości położonych w J. w tym w pkt 2 nieruchomości stanowiącej własność E. D. W ocenie organu wymagany treścią art. 16 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej powyższy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne. Organ wskazał, że we wniosku o wywłaszczenie wnioskodawca wskazał, że na koncie Narodowego Banku Polskiego Oddział K. zostały zabezpieczone środki na zapłacenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Zaś późniejsza promesa Wojewody [...] na kwotę [...] zł w celu sfinansowania kosztów wywłaszczenia nieruchomości pod rozbudowę pracowniczych ogródków działkowych w J., gdzie w załączniku do ww. promesy wymieniono m.in. w pkt 2 nieruchomość E. D. (pismo z dnia [...] października 1979 r. nr [...] karta archiwalna [...]) potwierdza, że składając wniosek o wywłaszczenie ubiegający się o wywłaszczenie dysponował odpowiednimi środkami finansowymi na wypłatę odszkodowań.
Minister stwierdził, że zgodnie z art. 17 ustawy wywłaszczeniowej zawiadomieniem z dnia 15 lutego 1979 r. znak [...] Naczelnik Miasta i Gminy Z. zawiadomił o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i o terminie rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej wyznaczonej na dzień [...] marca 1979 r.
Odnosząc się natomiast do kwestii prawidłowości ustalenia i przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie rozprawa wywłaszczeniowo-odszkodowawcza została przeprowadzona. Organ podniósł, że biegły mimo tego, iż nie uczestniczył w rozprawie to brał udział w postępowaniu poprzez sporządzenie pisemnej opinii szacunkowej. W aktach archiwalnych sprawy zachował się operat szacunkowy sporządzony przez biegłego rzeczoznawcę inż. F. C. w dniu [...] stycznia 1979 r. Podstawę prawną wyceny wartości wywłaszczonej nieruchomości stanowił przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zgodnie z którym odszkodowanie za grunty rolne ustalono według stawek przewidzianych przy sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, powiększonych najwyżej do pięciokrotnej wysokości. Jak wynika z operatu szacunkowego przedmiotowa nieruchomość zaliczona została do I grupy powiatów strefy wiejskiej i stanowiła rolę klasy VI. Zgodnie z Zarządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 22 stycznia 1974 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z 1974r. Nr 7, poz.
54) cena gruntu ornego klasy VI w strefie ekonomicznej wiejskiej wynosiła 5 tysięcy zł za 1 ha. Zgodnie z zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1976 r. w sprawie ustalenia stawek odszkodowania za grunty przejmowane na własność Państwa ww. cena wynosząca 5 tysięcy mogła być podwyższona potrójnie dla nieruchomości położonych w strefie wiejskiej w J. Wysokość przyznanego odszkodowania ustalono zatem w wyniku przemnożenia powierzchni wywłaszczanej nieruchomości i stawki według obowiązujących tabel tj. [...] ha x [...]zł = [...] zł. Minister wskazał również, że już na etapie wezwania do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości cena kupna nieruchomości powinna być ustalona, z uwzględnieniem zasad szacunkowych, określonych w art. 8 ustawy wywłaszczeniowej, na podstawie opinii biegłego z listy prezydium wojewódzkiej rady narodowej i nabywca nie mógł zapłacić ceny wyższej od ustalonej według powołanej ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że inwestor po uzyskaniu decyzji lokalizacji i dokonaniu w miarę możliwości pomiarów nieruchomości niezbędnej do realizacji określonych zadań, obowiązany był zwrócić się do właściciela nieruchomości o dobrowolne odstąpienie jej za cenę określoną według zasad szacunkowych ustawy wywłaszczeniowej przez biegłych z listy prezydium wojewódzkiej rady narodowej. W celu wydania opinii szacunkowej inwestor zwracał się do urzędu spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej o wskazanie osoby biegłego lub o zlecenie dokonania szacunku nieruchomości konkretnym biegłym z listy. Biegły nie mógł przyjmować zlecenia na opracowanie opinii szacunkowej lub opinii w innym przedmiocie od właściciela nieruchomości będącej przedmiotem nabycia przez inwestora zarówno w drodze umowy, jak i w trybie postępowania wywłaszczeniowego. Właściciel mógł, jeśli uzasadnił potrzebę ponownego szacunku nieruchomości przez innego biegłego lub wydania opinii w innym przedmiocie dotyczącym nabywanej nieruchomości, zwrócić się do organu orzekającego o wywłaszczeniu i odszkodowaniu o zlecenie biegłemu dokonania takiej czynności. Biegły nie mógł również przyjmować takiego zlecenia od inwestora nabywającego nieruchomość, którego był pracownikiem. W takich przypadkach biegły podlegał wyłączeniu na mocy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w tego rodzaju sytuacjach mogły powstać wątpliwości co do jego bezstronności. Zakres czynności biegłego w postępowaniu o ugodowe nabycie nieruchomości był w zasadzie taki sam, jak w postępowaniu wywłaszczeniowym. Dlatego też opinia szacunkowa biegłych sporządzona na zlecenie inwestora w tej fazie postępowania była również przydatna w postępowaniu wywłaszczeniowym, jakie zostało później wszczęte, jeśli nie doszło do ugodowego nabycia nieruchomości.
Konkludując Minister stwierdził, że ze względu na obowiązywanie w ówczesnym czasie sztywnych - niepodlegających negocjacjom - stawek wg. których określano ceny za wywłaszczane grunty, ani nieobecność biegłych na rozprawie, ani także to kiedy dokonano wyceny oraz brak szczegółowego uzasadnienia operatu szacunkowego nie mogła mieć znaczenia dla wyniku sprawy oraz dla prawidłowości określenia wartości przedmiotowych nieruchomości. Zatem w ocenie organu odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość zostało ustalone i przyznane w prawidłowej wysokości.
Na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej C. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie prawa obywatela do bezstronnego, zgodnego z prawem i starannego rozpatrzenia jego sprawy; art. 8 k.p.a. poprzez uporczywe pomijanie i nie poddawanie rozważeniu składanych przez stronę wniosków i twierdzeń; art. 11 k.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji i całkowite pominięcie przedstawionych przez stronę poglądów na sprawę; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie części materiału mimo domagania się tego przez stronę; art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę treści decyzji a także znajdujących się w aktach dokumentów.
Jednocześnie zarzucono także błędną wykładnię prawa materialnego, a zwłaszcza art.1, art. 2 ust. 2, art. 16, art. 6, art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz.U. Nr 18, poz. 117) - a także art. 18 Konstytucji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
W przedmiotowej sprawie skargę należało uznać za zasadną z uwagi na to, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. wywłaszczenie następowało na wniosek podmiotów wymienionych w art. 2 ust 2 tej ustawy i na cel, o którym mowa w art. 3 ust.1 ustawy. Jak wynika z decyzji będących przedmiotem postępowania nadzorczego, wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło pod urządzenie pracowniczych ogrodów działkowych. Stosownie do przepisów ówcześnie obowiązującej ustawy z 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 18, poz. 117), pracowniczy ogród działkowy był "urządzeniem użyteczności publicznej" (art. 1 ust. 4), przy czym pracownicze ogrody działkowe tworzyło się w każdym osiedlu, w którym co najmniej 20% ludności mieszkało w domach zbiorowych, pozbawionych ogrodów. Ustawa stanowiła także, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziane będą na ten cel "odpowiednie obszary" (art.
4) oraz że gminie służy prawo nabycia na ten cel "odpowiednich terenów w drodze wywłaszczenia" (art. 7 ust. 3), tj. obowiązującej wówczas ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Na podstawie tej ustawy nieruchomość mogła być wywłaszczona jedynie z zachowaniem jej przepisów (art.
1) na rzecz Państwa (art. 2 tej ustawy), przy czym wywłaszczenie było dopuszczalne tylko wówczas, gdy "wywłaszczana nieruchomość jest ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna m.in. na cele użyteczności publicznej (art. 3 ust. 1 ustawy o wywłaszczaniu nieruchomości).
Ustawodawca zawarł szczególne wymagania prawne dotyczące trybu postępowania w tych sprawach, w tym między innymi w odniesieniu do decyzji wywłaszczeniowej, która powinna zapaść "na podstawie oceny całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności na podstawie ustalenia, czy objęta wnioskiem nieruchomość jest wnioskodawcy rzeczywiście niezbędna na cele, dla których wywłaszczenie jest według ustawy dopuszczalne" (art. 21 ust. 2 in principio ustawy o wywłaszczaniu nieruchomości). W świetle powyższej regulacji prawnej jest oczywiste, że w każdym wypadku podejmowania rozstrzygnięcia, mającego na celu załatwienie wniosku o wywłaszczenie nieruchomości, organ wywłaszczeniowy był obowiązany, przy uwzględnieniu "całokształtu okoliczności" konkretnej sprawy, dokonać oceny, czy akurat ta, wskazana we wniosku nieruchomość może być uznana za "rzeczywiście niezbędną" na cele, które co do zasady uzasadniały dopuszczalność wywłaszczenia.
Każdy podmiot, który ubiegał się o wywłaszczenie, powinien wykazać, że właśnie wskazana przezeń nieruchomość jest "rzeczywiście niezbędna" na określony cel użyteczności publicznej. Natomiast organ wywłaszczeniowy obowiązany był dokonać stosownej oceny tego wniosku w świetle "całokształtu okoliczności sprawy", mając na względzie także i to, czy wskazany teren jest "odpowiedni" dla realizacji zamierzonego celu, tym bardziej, że w danym wypadku chodziło o grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego. W konsekwencji, faktyczne i prawne przesłanki oceny dokonanej w sprawie przez organ wywłaszczeniowy powinny znaleźć następnie wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 1998 r., IV SA 2077/98, LEX nr 45888 i Sądu Najwyższego z 6 sierpnia 1999 r., III RN 77/99, LEX nr 50377).
Organ wskazał, że niezbędność wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości na wskazany cel potwierdzała decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...] czerwca 1978 r. nr [...] ustalająca miejsce i warunki realizacji inwestycji. Decyzja ta była wydana zgodnie z uproszczonym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym zarządzeniem nr [...] Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 1974 r., które zostało zmienione zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] października 1977 r. nr [...] o odstępstwie od planu.
Następnie kolejną decyzją z dnia [...] października 1979 r. nr [...], zgodnie z materiałami do ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego ustaliło miejsce i warunki realizacyjne pod rozbudowę pracowniczych ogródków działkowych w J. na terenie położonym w J. przy drodze zakładowej obejmującym swym zasięgiem nieruchomości E. D. oznaczoną nr [...]. Zatem w ocenie Ministra organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka niezbędności przedmiotowej nieruchomości dla ww. celów wywłaszczenia.
Oceny tej nie sposób podzielić, bowiem uzasadnienie decyzji wywłaszczeniowej wskazuje, że w przedmiotowej sprawie organ wywłaszczeniowy nie dokonał wymaganej przepisami ustawy o wywłaszczaniu oceny prawnej, stosownie do przepisów art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 2 i art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o wywłaszczaniu nieruchomości powołując się jedynie na plan realizacyjny zatwierdzony przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w O. decyzją nr [...] z dnia [...] października 1979 roku. Wskazanie nieruchomości niezbędnej dla wywłaszczenia pod ogródki działkowe wymagało wykazania ponad wszelką wątpliwość, że właśnie ta nieruchomość była niezbędna dla realizacji celu wywłaszczenia.
W przedmiotowej sprawie niezbędność nieruchomości wywłaszczonej stoi po dużym znakiem zapytania, skoro Zakład [...] w J. zgodnie z treścią pisma z dnia [...] grudnia 1980r. tymczasowo zrezygnował z użytkowania działki. Natomiast na spotkaniu w grudnia 1980r. postanowiono o zezwoleniu E. D. na dożywotnie użytkowanie działki, której była właścicielką po wydzieleniu 6-metrowego pasa drogi wjazdowej na teren ogrodu. Organy natomiast nie odpowiedziały na pytanie, czy nieruchomość ta była niezbędna dla wywłaszczenia pod ogródki działkowe skoro Zakład dobrowolnie oddał tą nieruchomość w użytkowanie poprzedniej właścicielce. Odniesienie się do kwestii niezbędności nieruchomości wywłaszczonej jest natomiast niezwykle istotne dla oceny, czy nastąpiło rażące, czy też tylko inne, niekwalifikowane naruszenie prawa, w postępowaniu wywłaszczeniowym. Jest to zagadnienie pierwszoplanowe i bez takiej oceny nie sposób odnieść się do kolejnych zarzutów skargi, bowiem już to uchybienie stanowi przesłankę wadliwości zaskarżonej decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należało, że organ nadzoru nie dokonał wszechstronnej oceny legalności zaskarżonych decyzji w świetle zebranego materiału dowodowego. Tak, więc już te wskazane wyżej uchybienia proceduralne stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organów administracji publicznej będzie eliminacja wytkniętych uchybień oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu nadzorczym.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku- z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.