Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Z. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2003 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1992 r. wydanej w sprawie uwłaszczenia [...] Biura [...] Budownictwa [...] działkami nr [...] i nr [...] położonymi w P. przy ul. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Minister Infrastruktury podał, że Wojewoda [...] na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464), decyzją z dnia [...] lipca 1992 r. stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] Biuro Projektowe [...] [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w P. przy ul. [...] i oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2 - KW [...] i działka nr [...] o pow. [...] m2 - KW [...] oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie.
Pismem z dnia 19 maja 2003 r. Z. L. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazując, że w dniu 30 sierpnia 1990 r. zostało wszczęte postępowanie o zwrot przedmiotowych działek, które było przeszkodą do uwłaszczenia.
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. wydanej w sprawie uwłaszczenia [...] Biura Projektowego [...] [...] działkami nr [...] i nr [...] położonymi w P. przy ul.[...], wskazując w uzasadnieniu, że Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia [...] lutego 1993 r. odmówił Z. L. zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, twierdząc, m. in., że nie wystąpiła przesłanka zbędności nieruchomości, od której zależy zwrot nieruchomości, a nieruchomości zostały wykorzystane zgodnie z celem określonym w orzeczeniu o wywłaszczeniu. Działając w trybie odwoławczym, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 1993 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 1993 r. potwierdzając stanowisko zajęte przez organ I instancji. Sprawę rozpatrywał też Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem sygn. akt SA-P-1457/93 z dnia 18 listopada 1993 r. oddalił skargę Z. L. na decyzję organu wojewódzkiego.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził również, że z powyższego wynika, że decyzja uwłaszczeniowa nie stanowiła przeszkody w sprawie o zwrot wywłaszczonych nieruchomości i nieruchomości te zostały wykorzystane na cel przewidziany w orzeczeniu o wywłaszczeniu, co nie uzasadnia zwrotu. Oznacza to, że nie zaistniały przesłanki zwrotu określone w obowiązującym wówczas art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), co potwierdził NSA w ww. wyroku. A zatem brak jest podstaw do uznania, że decyzja uwłaszczeniowa była wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), a tylko takie naruszenie uzasadnia zastosowanie tego przepisu. Z akt sprawy nie wynika też, aby zaistniały inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 kpa.
Z ustaleń Ministra Infrastruktury wynika, że okoliczności podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowią wyłącznie zarzuty w stosunku do postępowania wywłaszczeniowego, a zatem pozostają bez znaczenia wobec postępowania uwłaszczeniowego, w przypadku którego organ administracyjny ocenia wyłącznie legalność decyzji uwłaszczeniowej wydanej na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464). A ponadto, w obiegu prawnym istnieje decyzja ostateczna Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1997 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. nr [...] z dnia [...] listopada 1951 r. o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] o pow. [...] m2.
Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. L. Skarżący zarzucił, że bezzasadne jest ustalenie, że orzeczenie o wywłaszczeniu z dnia [...] listopada 1951 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa; uwłaszczenie przeprowadzone przez Wojewodę [...] z dnia [...] lipca 1992 r. było wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ skarżący jako właściciel nieruchomości nie był o tym powiadomiony, chociaż był stroną w sprawie, ponieważ w dniu 30 sierpnia 1990 r. złożył wniosek o zwrot nieruchomości; decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1997 r. stała się prawomocna, ponieważ zawarte w niej pouczenie o odwołaniu było przedstawione w sposób zawiły i dlatego skarżący skierował odwołanie do niewłaściwego organu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2004 r. i stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 1992 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest bezzasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. wydanej w sprawie uwłaszczenia [...] Biura Projektowego [...] [...] działkami nr [...] i nr [...] położonymi w P. przy ul. [...].
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku Z. L. z dnia 19 maja 2003 r. z uwagi na to,że w dniu 30 sierpnia 1990 r. zostało wszczęte postępowanie o zwrot przedmiotowych działek, które było przeszkodą do uwłaszczenia.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., a Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy tę decyzję.
Prawidłowo organ uznał, że zarzuty skarżącego dotyczące postępowania wywłaszczeniowego nie mają znaczenia w postępowaniu uwłaszczeniowym, w przypadku którego organ administracji publicznej ocenia wyłącznie legalność decyzji uwłaszczeniowej, wydanej na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2000 r. III ZP 14/99 OSNP 2000/8/294, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa, nie stają się przedmiotem praw określonych w art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jeżeli w tym dniu były zbędne na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości), a uprawniony złożył wniosek o zwrot nieruchomości.
Wprawdzie skarżący Z. L. wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości złożył w dniu 30 sierpnia 1990 r., a organ przed rozstrzygnięciem wniosku o zwrot nieruchomości jako zbędnej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu – uwłaszczył państwową osobę prawną, jednakże prawa osób trzecich, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, nie zostały naruszone, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 1993 r. oddalił skargę Z. L. na decyzję organu utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą Z. L. zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W tej sytuacji Z. L., który wprawdzie wniosek o zwrot nieruchomości złożył przed wydaniem przez organ decyzji uwłaszczeniowej, jednakże nie był osobą trzecią - uprawnioną, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2000 r.
W tej sytuacji należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.