Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] – S. K. O. w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w sprawie skierowania W. P. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych w N. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podniósł, że decyzja Prezydenta W. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz w oparciu o prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego W. w W. Wydział [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] o oddaleniu apelacji na postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt [...] w sprawie umieszczenia W. P. w domu opieki społecznej. Organ przytoczył również treść § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 lipca 1995 r. w sprawie szczegółowego sposobu działania w sprawach przyjęcia do domu pomocy społecznej oraz wypisania z domu pomocy społecznej osoby chorej psychicznie i upośledzonej umysłowo, zgodnie z którym po otrzymaniu orzeczenia sądu opiekuńczego o skierowaniu do domu pomocy społecznej - organ wydaje decyzję o skierowaniu osoby do domu odpowiedniego typu.
Wydanie takiej decyzji nie wymaga złożenia wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej oraz przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Ponadto uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ przywołał również przepis art. 365 § 1 K.p.c. zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W ocenie S. K. O. w W. z powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów wynika związanie organów orzeczeniem sądowym w sprawie umieszczenia W. P. w domu opieki społecznej. Stosownie do powyższego, organ stwierdził, że Prezydent W. wydając decyzję o skierowaniu W. P. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych wykonał jedynie orzeczenie sądu, które to rozstrzygnięcie zostało następnie przez organ odwoławczy utrzymane.
Na powyższą decyzję S. K. O. w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. W. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaznaczył, że posiada dobrą opinię, a podejmowane próby umieszczenia go w domu pomocy społecznej mają na celu zajęcie przez nieokreślone osoby jego mieszkania. Ponadto wskazał, że na postanowienie Sądu Okręgowego W. w W. [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] złożona została skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego.
W odpowiedzi na skargę S. K. O. w W. podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)..
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji stanowiącej przedmiot kontroli legalności nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego jeżeli osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na przyjęcie jej do domu pomocy społecznej, a brak opieki zagraża życiu tej osoby, organ do spraw pomocy społecznej może wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody.
Zgodnie zaś z art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2009 nr 175 poz. 1362 ze zm.) w przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna – prokuratora.
W rozpoznawanej sprawie przypadek opisany w powołanych wyżej przepisach wystąpił. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej skarżący choruje psychiatrycznie od 1975 r., wielokrotnie podlegał hospitalizacji w szpitalach psychiatrycznych, które jednak nie przynoszą efektów, albowiem po opuszczeniu szpitala w/wym. nie stosuje się do zaleceń lekarza – psychiatry. Nadto z akt sprawy wynika, że skarżący nie posiada możliwości uzyskania dostatecznej opieki ze strony rodziny. Na skutek wniosku Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy R. m. W. - Sąd Rejonowy dla W. w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt [...] orzekł o umieszczeniu W. P. w domu opieki społecznej. Od powyższego postanowienia, apelację do Sądu Okręgowego W. w W. wniósł W. P. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] Sąd oddalił apelację.
W tym miejscu wskazać należy, że prawomocne postanowienie sądu o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej wiąże organy administracji publicznej (por. art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego). Ze związania prawomocnym orzeczeniem wynika konieczność uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Reguła ta w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy oznacza konieczność wydania przez właściwy organ (tu: Prezydenta W.) decyzji o skierowaniu W. P. do właściwego domu opieki społecznej.
Słusznie zatem Prezydent W. w wykonaniu orzeczenia sądowego orzekł decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o skierowaniu W. P. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych, a organ odwoławczy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie to utrzymał.
Powyższe nie oznacza jednak, że skarżący, w przypadku zmiany okoliczności dotyczących jego sytuacji życiowej, nie może wystąpić do właściwego sądu opiekuńczego o zmianę orzeczenia o umieszczeniu w domu pomocy społecznej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.