Uzasadnienie
Uchwałą z [...] lutego 2020 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 18 b ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) w związku z art. 229 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) dalej: "k.p.a.", Rada Gminy [...] uznała skargę A. G. na Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] za bezzasadną. W uzasadnieniu uchwały podano, że skarżąca zarzuciła wadliwą opiekę nad bratem i w związku z tym zawnioskowała o zaprzestanie wypłaty zasiłku opiekuńczego dla opiekunki. Komisja przeanalizowała dostarczone kopie korespondencji ze skarżącą – wniosków i udzielonych odpowiedzi dotyczących sprawowanej opieki nad bratem, notatkę sporządzoną z niezapowiedzianej wizyty Kierownika GOPS wraz z pracownikiem socjalnym w domu, w którym przebywa brat skarżącej oraz opinię lokalnego środowiska i otoczenia.
Na ich podstawie uznała ww. skargę za bezzasadną, gdyż Kierownik GOPS podejmowała wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia obaw skarżącej co do źle sprawowanej opieki nad bratem, skarżąca była każdorazowo wysłuchana, były jej udzielane odpowiedzi.
A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę nie zgadzając się z jej treścią i uzasadnieniem, wniosła o uchylenie jej w całości i zobowiązanie Rady Gminy [...] do ponownego rozpoznania wniesionej uprzednio skargi na Kierownika GOPS w [...].
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...], wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że uchwała podjęta została w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a., tj. trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła, że stanowi ona jedynie zawiadomienie, o którym mowa w art. 237 § 3 k.p.a. Nie rozstrzyga konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a jedynie kończy jednoinstancyjne uproszczone postępowanie poprzez zawiadomienie strony skarżącej o sposobie rozpoznania skargi. Wskazała, że nadanie jej formy uchwały wynika ze specyfiki działania organów kolegialnych. Podkreślając, że nie jest to więc uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego, bądź inna podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "P.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 i § 2a P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Zaskarżona uchwała została podjęta w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W przypadku, gdy skarga dotyczy zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest rada gminy (art. 229 pkt 3 k.p.a.). Po zapoznaniu się ze skargą, właściwy organ winien zawiadomić wnoszącego skargę o sposobie jej załatwienia (art. 237 k.p.a.).
Należy podkreślić, że opisane postępowanie skargowe ma charakter odformalizowanego środka społecznej kontroli działania administracji i w jego wyniku, nie wydaje się żadnych rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi, tj. o podjętych działaniach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczyną skargi, bądź o przyczynach uznania skargi za bezzasadną.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Tym samym, skarga złożona do Sądu jest niedopuszczalna, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Podkreślić należy, iż w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego.
Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. post. NSA z 3 września 2009 r., I OSK 1064/09).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną uchwałą z [...] lutego 2020 r. Rada Gminy w [...] uznała za bezzasadną skargę na Kierownika GOPS w [...]. Jest to więc czynność informująca o sposobie załatwienia skargi, która mimo że ma formę uchwały, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Skarga do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a., jest niedopuszczalna. Strona niezadowolona ze sposobu załatwienia skargi, może natomiast skorzystać ze środków przewidzianych w Dziale VIII k.p.a. (art. 227 i 239 k.p.a.).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia