Uzasadnienie
Minister Transportu i Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta G., postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [....] z dnia [...] października 2005 r., nr [...] o podjęciu postępowania odwoławczego w sprawie o ustalenie odszkodowania na rzecz E. i J. C. za nieruchomości położone w G. przy ul. [...], oznaczone jako działki nr [...], [....],[...] i [...] wydzielone pod budowę ulicy.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Kierownik Urzędu Rejonowego w G. decyzją z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...] zatwierdził podział nieruchomości oznaczone jako działki nr [...] i [...], będące własnością E. i J. C., w wyniku, którego wydzielono m. in. działki nr [...], [...], [...] i [...], z przeznaczeniem pod budowę ulicy.
Wnioskiem z dnia 15 lipca 1996 r. E. i J. C. wystąpili do Burmistrza Miasta G. o wypłacenie odszkodowania za nieruchomości przejęte pod budowę ulicy.
Starosta Powiatu G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] ustalił na rzecz E. i J. C. za przedmiotowe nieruchomości odszkodowanie w wysokości [....] zł.
W dniu 8 maja 2001 r. Miasto G. złożyło od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] wnosząc m. in. o zawieszenie postępowania odwoławczego, do czasu rozpoznania wniosku Miasta G. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1996 r. zatwierdzającej podział przedmiotowej nieruchomości.
W dniu 24 maja 2001 r. Miasto G. wystąpiło do Wojewody [...] z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1996 r.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze w sprawie o ustalenie na rzecz E. i J. C. odszkodowania za przejęte na własność Miasta G. działki gruntu, do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej, w wyniku której wydzielono działki gruntu, stanowiące dotychczas własność E. i J. C., pod budowę ulicy ma wpływ na wynik sprawy o ustalenie odszkodowania na rzecz dotychczasowych właścicieli za nieruchomości przejęte na rzecz Miasta G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 28/04 oddalił skargę Burmistrza Miasta G. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1996 r.
Wnioskiem z dnia 6 września 2005 r. E. i J. C. wystąpili do Wojewody [...] o podjęcie postępowania odwoławczego zawieszonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. podjął postępowanie odwoławcze w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod budowę ulic, uznając, że uprawomocnienie się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r. spowodowało ustąpienie przyczyn zawieszenia postępowania, ponieważ decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna.
Na powyższe postanowienie Miasto G. wniosło zażalenie. W uzasadnieniu podniosło, że postępowanie o odszkodowanie winno być umorzone, ponieważ w wyroku z dnia 2 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że podział zatwierdzony decyzją z dnia [...] czerwca 1996 r. nie uzależniał podziału od wydzielenia działek pod budowę ulic. Z decyzji podziałowej wynika natomiast, że podział był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta G., który nie określał systemu komunikacji dróg, a jedynie wskazywał, że obszar w którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie mieszkaniowo-usługowej. Nie było zatem podstaw do wydzielenia dróg gminnych w związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do ustalenia odszkodowania z tego tytułu.
Minister Transportu i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutów zażalenia wskazał, że nie dotyczą one kwestii podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego. W ocenie organu przedmiot postępowania prowadzonego przed organem drugiej instancji dotyczy wyłącznie zbadania przez Ministra Transportu i Budownictwa zasadności podjęcia przez Wojewodę [....] zawieszonego postępowania odwoławczego w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomości przejęte pod budowę ulic, a zatem wniosek o umorzenie postępowania o ustalenie odszkodowania będzie podlegał ocenie organu właściwego w tej sprawie.
W dniu 21 marca 2006 r. Miasto G. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., zarzucając temu organowi błędną ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy polegającą na uznaniu, że ustalenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r. nie mają wpływu na ocenę merytoryczną kwestii zawartej w postępowaniu o ustalenie odszkodowania, w sytuacji gdy Sąd jednoznacznie stwierdził, że wydzielone pod budowę ulicy nieruchomości nie przeszły na własność Gminy G. wobec braku spełnienia przesłanek warunkujących przejście przedmiotowych nieruchomości z mocy prawa na własność tej gminy. Zdaniem skarżącego nie nastąpił więc skutek prawny, o którym mowa w art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Z tego względu zaskarżone postanowienie nie uwzględniające stanowiska wyrażonego w wyroku Sądu winno być uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w jej treści podstawą prawną. Czyni to wedle stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że kontrola sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do sprawy, której przedmiot został określony w skardze strony. Przedmiot niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej obejmuje więc ocenę, czy były podstawy prawne do podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania odwoławczego w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne. Kontrola sądu administracyjnego sprowadza się zatem do oceny zasadności postanowienia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., a w szczególności zbadania, czy organy administracji publicznej prawidłowo przyjęły, że ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie.
Sąd administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie jest zatem uprawniony do kontroli legalności postępowania organów administracji publicznej, wykraczającej poza przedmiot skargi, w szczególności nie jest właściwy do badania rozstrzygnięcia wydanego w sprawie o ustalenie odszkodowania, w której podjęto postępowanie odwoławcze. Z powołanych wyżej względów Sąd rozpatrując skargę na postanowienia organów obu instancji wydane w przedmiocie podjęcia postępowania nie może odnieść się do zaprezentowanego w skardze przez Miasto G. stanowiska w zakresie wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r. oceny skutków prawnych decyzji podziałowej.
Odnosząc się do przedstawionego w sprawie stanowiska Miasta G. co do wystąpienia podstaw do umorzenia postępowania w sprawie o odszkodowanie za nieruchomości wydzielone pod drogę publiczną można tylko wskazać, że umorzenie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji przez organ wyższego stopnia, przy okazji rozpoznania zażalenia na postanowienie incydentalne, wydane w toku postępowania, jest niedopuszczalne. Stanowiłoby to bowiem rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 KPA i rażąco naruszałoby przepis art. 138 § 1 pkt 2 KPA (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 1993 r., sygn. akt I SA 1548/92, ONSA 1994/ 2/81; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 96/95, OSP 1997/2/201).
Dokonując kontroli postanowienia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. Sąd uznał, że nie naruszają one prawa.
Zgodnie bowiem z treścią art. 97 § 2 KPA w przypadku, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej obowiązany jest do podjęcia postępowania z urzędu lub na żądanie strony.
W ocenie Sądu Wojewoda [...] oraz Minister Transportu i Budownictwa prawidłowo przyjęli, że w niniejszej sprawie ustąpiła przyczyna zawieszenia postępowania odwoławczego, wskazana w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., skoro w dniu 13 lipca 2005 r. organ pierwszej instancji uzyskał informację o uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r. (pismo Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2005 r., nr [...]). W tej sytuacji Wojewoda [...], będąc zobligowany treścią art. 97 § 2 KPA zasadnie podjął postępowanie odwoławcze w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.