Uzasadnienie
W związku ze złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą, na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2007 r., nr [...] utrzymującą decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania za opisaną w niej nieruchomość, H. M. skierowała do sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawczyni wyjaśniła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem. Źródłem jej dochodu jest renta w wysokości 353 zł, natomiast jej mąż uzyskuje emeryturę w wysokości 3.509 zł (łącznie jest to kwota 4.361 zł). Wnioskodawczyni ujawniła, że posiada majątek w postaci nieruchomości o powierzchni 105 m2, jest współwłaścicielką działek o nr [...],[...], oraz udziału w 2/24 do działki [...].
Rozpoznając wniosek na wstępie należy zauważyć, że stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania lub w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, zaś częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 powołanej ustawy p.p.s.a. Odnosząc powyższe do opisanej przez skarżącą sytuacji majątkowej należało uznać, że nie daje ona podstaw do uwzględnienia złożonego przez nią wniosku.
Zauważyć należy, prawo pomocy jest z założenia skierowane do osób bardzo ubogich, które znajdują się w bardzo ciężkich warunkach materialnych, a chcą dochodzić swoich praw przed sądem. Tymczasem wnioskodawczyni ma zapewnione potrzeby bytowe, ponadto wraz z pozostającym z nią we wspólnym gospodarstwie domowym mężem co miesiąc mają do dyspozycji kwotę ponad 4.000 zł. Tym samym nie można uznać, że H. M. jest osobą ubogą, która kwalifikowałaby się do przyznania jej prawa pomocy.
Nawet przy uwzględnieniu wydatków związanych z codziennym utrzymaniem, brak jest obiektywnych podstaw do przyjęcia, że przy ujawnionym łącznym dochodzie H. M. nie jest w stanie samodzielnie opłacić zarówno kosztów sądowych jaki i kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówiono przyznania prawa pomocy.