Uzasadnienie
I. Stan faktyczny
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu na rzecz J. G. odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną [...] – ulicę [...] w Z., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Na decyzję tę Powiat [...] wniósł skargę zarzucając naruszenie:
- - art. 7, 77 § 1 Kpa poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego przy wydaniu zaskarżonej decyzji;
- - art. 10 Kpa polegające na przyjęciu za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których skarżący pozbawiony został możliwości wypowiedzenia się i wbrew obowiązkowi wynikającemu z zasady zawartej w art. 10 § 1 Kpa przed wydaniem decyzji nie umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiału, a nie istniały przesłanki do odstąpienia (art. 10 § 2 Kpa) od zasady zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu;
- - naruszenie art. 136 Kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy tzn. nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania celem uzupełnienia dowodu, jakim jest operat szacunkowy;
- - naruszenie art. 138 § 2 Kpa przez bezzasadne uchylenie decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia pomimo braku przesłanek wskazanych w tym przepisie;
- - naruszenie art. 6 Kpa zobowiązującego organ do działania na podstawie przepisów prawa przez wielokrotne naruszenie przepisów postępowania.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania J. G. wniósł o oddalenie skargi.
II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie skarga Powiatu [...] jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.
Organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania administracyjnego. Naruszałoby to regułę "ne quis index in propria causa". Role strony i sędziego w konkretnym przypadku są niepołączalne (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1311/11, niepublikowany). Taka pozycja organu jako dysponenta władztwa publicznego zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującym się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji oraz w roli organu orzeczniczego mającego obowiązek zachowania bezstronności (por. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2377/10, postanowienie NSA z 7 grudnia 2006 r., sygn. I OZ 1646/06 i inne liczne orzeczenia sądów administracyjnych, a także wyrok SN z 7 czerwca 2001 r., sygn. III RN 104/00 – por. też B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a., Komentarz, Warszawa 2011, s. 190).
Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego" (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, LEX nr 171164 i powołane tam orzecznictwo). W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 tej ustawy.