Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Starosty W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] i ustaliło z dniem [...] stycznia 2015 r. wygaśniecie decyzji Starosty W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...].
Z ustaleń organu wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Starosta W. przyznał A. S. świadczenie pieniężne w wysokości 1000 zł miesięcznie oraz dodatek z tytułu niepełnosprawności dziecka w wysokości 200 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2012 r. na pokrycie kosztów utrzymania M. P. umieszczonego w niezawodowej rodzinie zastępczej do dnia faktycznego opuszczenia rodziny zastępczej. Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] zwolniono A. S. z rodziny zastępczej dla M. P. Według oświadczenia A. S. małoletni w dniu [...] stycznia 2015 r. powrócił do rodziców. Decyzją Starosty W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] orzeczono o wygaśnięciu z dniem [...] stycznia 2015 r. jako bezprzedmiotowej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. W ocenie organu świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej przyznawane są do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko rodziny zastępczej.
Z akt sprawy wynika, że małoletni w rodzinie zastępczej przebywał od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] stycznia 2015 r., zatem bezpodstawnie organ I instancji stwierdził wygaśniecie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. z dniem [...] stycznia 2015 r. czyli z dniem uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...]. Dalej organ przytoczył przepisy ustawy z dnia 9.06.2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. S. wskazała na brak zrozumienie czynności podejmowanych w tej sprawie przez organy administracji i przez sądy oraz wniosła o wypłacenie należności za okres od [...] stycznia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja reformatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.: uchylająca decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. i orzekającą o wygaśnięciu z dniem [...] stycznia 2015 r. jako bezprzedmiotowej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. i ustalającą wygaśnięcie tej decyzji z dniem [...] stycznia 2015 r.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią zatem przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 135 ze zm.). W myśl tej ustawy piecza zastępcza jest sprawowana w przypadku niemożności zapewnienia dziecku opieki i wychowania przez rodziców (art. 32 ust. 1 w.r.s.p.z.). Zgodnie z art. 34 w.r.s.p.z., piecza zastępcza jest sprawowana w formie rodzinnej (pkt 1), bądź instytucjonalnej (pkt 2). Umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 58 ust. 1 i art. 103 ust.
2. (art. 35 w.r.s.p.z.). Omawiana ustawa w art. 80 ust. 1 stanowi, że rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka, na każde umieszczone dziecko przysługuje świadczenie na pokrycie kosztów jego utrzymania. Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 1 w.r.s.p.z., świadczenia i dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81, przyznaje się od dnia faktycznego umieszczenia dziecka odpowiednio w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka.
Z ustaleń organów orzekających w tej sprawie wynika, że małoletni M. P. został umieszczona w niezawodowej rodzinie zastępczej skarżącej postanowieniem Sądu Rejonowego [...]. Natomiast postanowieniem Sądu Rejonowego [...] zwolniono A. S. z rodziny zastępczej dla M. P.. Według oświadczenia A. S. małoletni w dniu [...] stycznia 2015 r. powrócił do rodziców. zastępczej.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast ustalenie daty końcowej przyznania żądanego świadczenia. Ustawodawca zagadnienie to reguluje w ww. przepisie art. 87 ust. 1 w.r.s.p.z., zgodnie z którym: "Świadczenia i dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81,przyznaje się do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko rodziny zastępczej". Organ I instancji uznał, że tą datą jest [...] stycznia 2015 r. (data uprawomocnienia się postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r.), zaś organ II instancji uznał, że datę końcową należy określić na [...] stycznia 2015 r. (data faktycznego opuszczenia rodziny zastępczej. W ocenie Sądu, stanowisko organu II instancji jest zasadne i znajduje uzasadnienie w ww. art. 87 ust. 1 w.r.s.p.z. Tym samym były podstawy do wydania decyzji reformatoryjnej, zgodnej zresztą z żądaniem skarżącej.
Konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest obowiązek wypłacenia przez organ I instancji świadczenia pieniężnego na pokrycie kosztów utrzymania małoletniego M. P. również za okres od [...] do [...] stycznia 2015 r. świadczeń Jednak zaskarżenie tej decyzji do sądu zapewne wstrzymało wypłatę świadczeń za ten okres na rzecz skarżącej. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekła jak w sentencji wyroku.