Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...] zobowiązującą M. K. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych w kwocie 4154,12 zł wraz z odsetkami oraz umarzającą w całości odsetki ustawowe od kwoty 4154,12 zł przypadające na 90 dzień od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r. uznał jako nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka Z. K., pobrane w okresie od 01.01.2012 r. do 31.08.2012 r. w kwocie 4153,12 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] stycznia 2013 r. Zgodność z prawem tej decyzji była przedmiotem oceny sądów administracyjnych w wyniku, której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19.06.2015 r. sygn.. akt I OSK 2817/13 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 6.09.2013 r. sygn. akt I SA/Wa 653/13 oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...].01.2013 r.
Nienależnie pobrane świadczenia pieniężne zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2014 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej podlegają zwrotowi, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, przez osobę, która je pobrała. Organ wydający decyzję na podstawie art. 92 ust. 1 powołanej ustawy jest związany ustaleniami ostatecznej decyzji orzekającej uznanie, że świadczenie z pomocy społecznej było pobierane nienależnie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał również, że nie jest uprawniony do orzekania w kwestii umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych a skarżąca powinna wystąpić w tej sprawie z wnioskiem do Prezydenta [...].
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. M. K. zarzuciła niewłaściwą wykładnię art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej a także bezpodstawne uznanie odsetek od zaległych alimentów za dochód dziecka, w efekcie czego nieprawidłowo organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu I instancji była prawidłowo. Skarżąca zarzuciła również, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zobowiązuje stronę do zwrotu nieprawidłowo obliczonej kwoty. W związku z tymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332 z późn. zm.), zgodnie z którym nienależnie pobrane świadczenia pieniężne podlegają zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami przez osobę, która je pobrała. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] orzekającą o zobowiązaniu M. K. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych w kwocie 4154,12 zł. Kwota świadczeń pieniężnych nienależnie pobranych, do których zwrotu Skarżąca została zobowiązana decyzjami podlegającymi kontroli w niniejszej sprawie, została ustalona ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] grudnia 2012 r. To w tamtej decyzji organ uznał jakie świadczenia pobrane przez Skarżącą są świadczeniami nienależnie przez nią pobranymi. Decyzja ta była poddana kontroli sądowej. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organ obowiązany jest orzec o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, którego wysokość została określona w ostatecznej decyzji.
Nakaz wypływający z art. 92 ust. 1 powołanej ustawy z 9.06.2011 r. jest obligatoryjny i nie zależy od uznania organu. Również w tym postępowaniu organ nie jest uprawniony do ponownego ustalania, co jest nienależnie pobranym świadczeniem i jaka jest wysokość tego świadczenia. Te okoliczności były przedmiotem ustalenia w ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] grudnia 2012 r. i są wiążące w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Wobec tego bezzasadnie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 80 ust. 3 ustawy 9 czerwca 2011 r., gdyż organ tego przepisu w ogóle nie stosował w przedmiotowej sprawie i nie był obowiązany go stosować wobec czego nie mógł go naruszyć.
Tym samym zbędne było przeprowadzanie przez Sąd dowodów z dokumentów dołączonych do skargi albowiem w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ nie ustalał ponownie kwoty nienależnie pobranych przez Skarżącą świadczeń pieniężnych. Przyjęcie stanowiska prezentowanego w skardze za zasadne prowadziłoby do wniosku, że wydanie przez Prezydenta [...] ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2012 r. było zbędne.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.