Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium" lub "organ") decyzją z 2 lutego 2023 r. nr KOC/6322/Go/22 utrzymało w mocy własną decyzję z 5 października 2022 r. nr KOC/63/Go/22 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z 20 grudnia 1996 r. nr KOC/243/Go/96 oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent") z 31 stycznia 1996 r. nr 25/96 o odmowie przyznania na rzecz spadkobierców W. G. i T. G. prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Przedmiotowa nieruchomość oznaczona nr hip. [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), powoływanego dalej jako "dekret". Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w Warszawie z 19 października 1948 r. nr 2367/48 tytuł własności nieruchomości uregulowany był W. P. W dniu 19 czerwca 1948 r. wpłynął wniosek o przepisanie tytułu własności na W. G. i T. G. z mocy aktu nabycia z 12 czerwca 1948 r.
W. i T. G. w dniu 11 listopada 1948 r. wystąpili z wnioskiem o przyznanie im prawa własności czasowej do ww. nieruchomości wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.
Prezydent decyzją z 31 stycznia 1996 r. nr 25/96, po rozpoznaniu ww. wniosku, odmówił ustanowienia na rzecz następców prawnych byłych właścicieli hipotecznych prawa użytkowania wieczystego do gruntu ww. nieruchomości, z jednoczesnym przejęciem na własność Gminy Warszawa-Centrum budynku mieszkalnego znajdującego się na gruncie z wyłączeniem dziesięciu sprzedanych lokali mieszkalnych o nr: [...]. Powodem odmowy było ustalenie, że wniosek złożono po upływie sześciomiesięcznego terminu, o jakim mowa w dekrecie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z 20 grudnia 1996 r. nr KOC/243/Go/96.
Następcy prawni byłych właścicieli gruntu w dniu 31 stycznia 2000 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r.
Kolegium decyzją z 14 lutego 2001 r. nr KOC/194/Go/00, po rozpoznaniu ww. wniosku, stwierdziło nieważność decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r., podnosząc, że do akt sprawy nie dołączono dziennika urzędowego Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy w sprawie objęcia gruntu w posiadanie przez gminę, zaś dopiero od tej daty rozpoczynał bieg sześciomiesięczny termin do złożenia wniosku o własność czasową, co wynikało z art. 7 ust. 1 dekretu.
Kolegium decyzją z 28 listopada 2001 r. nr KOC/2338/Go/01 stwierdziło następnie nieważność własnej decyzji z 14 lutego 2001 r., wskazując na brak podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu w sytuacji, gdy w dniu 19 kwietnia 1948 r. opublikowano zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy o objęciu tej nieruchomości w posiadanie przez gminę. W tym też dniu rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku dekretowego. Akty takie były przy tym powszechnie znane i nie było konieczności dołączania do akt sprawy dziennika urzędowego. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z 25 lutego 2002 r. nr KOC/2921/Go/01.
Następnie Kolegium decyzją z 28 lutego 2002 r. KOC/2781/Go/01 odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z 31 stycznia 2003 r. nr KOC/813/Go/02.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2004 r. sygn. akt I SA 795/02 uchylił decyzje Kolegium z 25 lutego 2002 r. i 28 listopada 2001 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 14 lutego 2001 r. z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - nie ustalono wszystkich stron będących właścicielami lokali mieszkalnych w budynku znajdującym się na nieruchomości, którym to przysługuje prawo do gruntu.
Następnie wyrokiem z 27 października 2004 r. sygn. akt I SA 666/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Kolegium z 31 stycznia 2003 r. i 28 lutego 2002 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r., również z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (nie ustalono wszystkich jego stron).
Kolegium decyzją z 27 kwietnia 2012 r. nr KOC/1238/Go/08, utrzymaną w mocy decyzją z 15 lutego 2019 r. nr KOC/6807/Go/17, stwierdziło nieważność własnej decyzji z 14 lutego 2001 r. i wskazało, że skoro w dniu 19 kwietnia 1948 r. opublikowano zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy - ogłoszenie o objęciu gruntów w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy (Dz.Urz. Nr 10, poz. 1.2), i w ogłoszeniu tym znalazł się także grunt przedmiotowej nieruchomości, to opublikowanie tego ogłoszenia powodowało rozpoczęcia biegu sześciomiesięcznego terminu na złożenie wniosku w trybie at. 7 ust. 1 dekretu. Termin ten upływał w dniu 19 października 1948 r. Do stwierdzenia daty, od której należy liczyć początek terminu do zgłoszenia ww. wniosku, organ nie musiał załączać dowodu w postaci dziennika urzędowego, który jako publikator aktów i obwieszczeń Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, był publicznie dostępny.
Brak tego dowodu w aktach nie stanowi więc wady decyzji administracyjnej, tym bardziej kwalifikowanej. Skoro zatem wniosek dekretowy został złożony przez byłych właścicieli w dniu 11 listopada 1948 r., a więc po upływie dekretowego terminu, to Prezydent zobligowany był odmówić przyznania prawa własności czasowej. Nie została bowiem spełniona przesłanka z art. 7 ust. 1 dekretu. W decyzji tej zwrócono jednocześnie uwagę, że odpowiadając na pytanie prawne pełnego składu Kolegium, Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 października 1996 r. podjął uchwałę o sygn. akt OPK 19/96 (ONSA nr 2/1997), z której wynika, że do terminu z art. 7 ust. 1 dekretu nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące przywrócenia terminu (art. 58-60). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że termin ten jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu. W tej sytuacji decyzja Kolegium z 14 lutego 2001 r. rażąco narusza prawo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 805/19 oddalił skargę od ww. decyzji, podzielając stanowisko organu, że Dziennik Urzędowy Zarządu Miejskiego był publikatorem oficjalnym, dostępnym i w związku z tym jego brak w aktach nie może stanowić podstawy do uznania, że organ wydając decyzję odmawiającą przyznania prawa użytkowania wieczystego dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Niedołączenie dziennika urzędowego w sytuacji, w której organ w sposób prawidłowy ustalił datę objęcia gruntu w posiadanie przez gminę, tj. 19 kwietnia 1948 r., stanowiło zadość ocenie niespełnienia przesłanki z art. 7 ust. 1 dekretu. Prawidłowo także organ ocenił, że przywrócenie terminu do złożenia wniosku dekretowego było niedopuszczalne – co potwierdziła wydana w tej sprawie uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 1996 r. sygn. akt OPK 19/96.
Tym samym Kolegium prawidłowo uznało, że doszło do rażącej obrazy art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez jego zastosowanie w sytuacji, w której decyzja, której nieważność została stwierdzona była zgodna z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 2766/20 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Kolegium decyzją z 5 października 2022 r. nr KOC/63/Go/22, po ponownym rozpoznaniu wniosku następców prawnych byłych właścicieli gruntu z 31 stycznia 2000 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r. odmawiającej ustanowienia na rzecz następców prawnych byłych właścicieli prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu z jednoczesnym przejęciem na własność Gminy Warszawa-Centrum budynku mieszkalnego znajdującego się na tym gruncie z wyłączeniem dziesięciu sprzedanych lokali mieszkalnych o nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności tych decyzji. Powołując się na art. 7 ust. 2 dekretu Kolegium wyjaśniło, że sześciomiesięczny termin do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu, co potwierdza wydana w tej sprawie uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 1996 r. sygn. akt OPK 19/96.
W tej sprawie termin na złożenie wniosku dekretowego należało liczyć od dnia ogłoszenia objęcia przez gminę w posiadanie ww. nieruchomości w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, tj. od 19 kwietnia 1948 r. Kolegium odniosło się także do zarzutów wnioskodawców wskazując, że nie jest zasadny argument dotyczący ponownego objęcia w posiadanie nieruchomości przez byłego właściciela na mocy protokołu czynności Komornika Sądu Grodzkiego. Protokół ten dotyczył bowiem wykonania postanowienia Sądu Grodzkiego z 17 stycznia 1948 r. opatrzonego tytułem wykonawczym z 23 lutego 1948 r. O tym dokumencie wypowiedziały się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt I SA/Wa 805/19 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I OSK 2766/20. Kolegium nie podzieliło również opinii, że postępowanie powinno toczyć się na podstawie przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz.U. Nr 36 poz. 341 ze zm.).
Następnie Kolegium postanowieniem z 1 lutego 2023 r. nr KOC/520/Go/23 sprostowało ww. decyzję z 5 października 2022 r. w ten sposób, że w rozstrzygnięciu tej decyzji dodało do wyliczenia sprzedanych lokali lokalu nr 15 oraz nadało temu wyliczeniu brzmienia: "z wyłączeniem dziesięciu sprzedanych lokali mieszkalnych o nr [...]".
Kolegium decyzją z 2 lutego 2023 r. utrzymało w mocy decyzję z 5 października 2022 r. sprostowaną w dniu 1 lutego 2023 r., podzielając stanowisko, że objęcie w posiadanie nieruchomości przez gminę nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r., a zatem sześciomiesięczny termin na zgłoszenie wniosku dekretowego upłynął w dniu 19 października 1948 r. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu W. i T. G. złożyli w dniu 11 listopada 1948 r., a zatem po upływie tego terminu, czego byli świadomi, gdyż równocześnie bezskutecznie ubiegali się o jego przywrócenie.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na ww. decyzję następcy prawni byłych właścicieli gruntu - Z. A., M. S., J. S., M. M., W. C., A. C., K. M., Z. G., L. B., J. L., A. J., K. R., J. M. [1], K. R., R. R., A. G., M. B., A. Z., P. T., M. Z., J. M. [2], K. Z., A. P., G. Z., B. M. i J. Z. (dalej jako "skarżący") wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i stwierdzenie nieważności decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r., zarzucając organowi:
- 1) rażące naruszenie art. 7 ust. 1 dekretu, art. 113 § 1 i art. 123 § 1 K.p.a.;
- 2) wadliwą interpretację art. 191 § 1 K.p.a. w wersji pierwotnej i rażące niezastosowanie jego brzmienia do decyzji Prezydenta z 1996 r., tj. złamanie elementarnej zasady niedziałania prawa wstecz,
- 3) naruszenie art. 7, art. 7a § 1 ust. 1, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1 i art.78 § 1 K.p.a.;
- 4) naruszenie art. 35 § 1 i § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jak też art. 7 ust. 1 dekretu oraz z § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 6 poz.
- 43) przez ich rażąco wadliwą wykładnię, zwłaszcza przez przyjęcie, że jedynym możliwym objęciem w posiadanie gruntów przez gminę, w tym ww. nieruchomości jest zdarzenie z 19 kwietnia 1948 r., zwane ogłoszeniem o przejęciu gruntów w posiadanie, w sytuacji gdy fakty temu przeczą, a ww. nieruchomość była w posiadaniu gminy już dwa lata wcześniej niż to ogłoszono oraz że posiadanie wprawdzie ogłoszono, ale je przerwano zwrotem posiadania w dniu 9 czerwca 1948 r. oraz że ponownie nie ogłoszono objęcia w posiadanie na rzecz gminy m.st. Warszawy tej nieruchomości oraz brak logicznego przyjęcia, że posiadanie nie zaczęło biegu po 9 czerwca 1948 r., a wniosek dekretowy złożony 10 i 11 listopada 1948 r. nie mógł być spóźniony;
- 5) wzięcie udziału przy wydaniu decyzji pierwszej instancji M. G. i M. G., które brały udział przy wydaniu decyzji z 28 lutego 2002 r. nr KOC/2781/Go/02, jak też K. N., która z kolei orzekała przy wydawaniu decyzji z 25 lutego 2002 r. nr KOC/2921/Go/01 oraz była w składzie orzekającym przy wydawaniu decyzji z 31 stycznia 2002 r. KOC/813/Go/02, co rażąco narusza zasadę obiektywizmu z art. 15 K.p.a., zasadę bezstronności i zaufania do organów z art. 8 § 1 K.p.a.;
- 6) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez niewłaściwą i niezgodną z utrwaloną linią orzecznictwa interpretację terminu "rażące naruszenie prawa" i niewłaściwe jego zastosowanie oraz wielokrotne jego nadużycie w decyzji z 5 października 2022 r.;
- 7) pominięcie w decyzji organu pierwszej instancji lokalu nr 15, które nie jest omyłką pisarką tylko pominięciem jednego lokalu w budynku, a próbę sprostowania tej decyzji cztery miesiące po jej wydaniu przez inny organ niż ten, który pominięcia dokonał, jest sprzeczne art.113 § 1 K.p.a.;
- 8) skierowanie kwestionowanych decyzji do osób zmarłych, tj. Z. T. zmarłej w dniu [...] kwietnia 2019 r. (o czym organy powinny wiedzieć, bowiem w dniu 14 maja 2019 r. pismo w tej sprawie skierowane było do Sądu prowadzącego postępowanie w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 805/19 i z tej przyczyny postępowanie sądowe zawieszono) oraz do A. L. zmarłej w dniu [...] listopada 2022 r.
W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Prawomocnym postanowieniem z 11 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 733/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga jest zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja Kolegium z 2 lutego 2023 r., jak i poprzedzająca ja decyzja z 5 października 2022 r. wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd ustalił bowiem, że zaskarżona decyzja skierowana została do dwóch osób, które w dniu jej wydania nie żyły. Z kolei decyzja z 5 października 2022 r. skierowana została do jednej nieżyjącej osoby. Z nadesłanych do Sądu odpisów skróconych aktu zgonu wynika bowiem, że jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszej instancji zmarła jedna z wnioskodawczyń niniejszego postępowania nadzorczego (zainicjowanego wnioskiem z 31 stycznia 2000 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z 20 grudnia 1996 r. i 31 stycznia 1996 r.) – Z. T. (zmarła w dniu [...] kwietnia 2019 r.), zaś już po wydaniu decyzji pierwszej instancji, ale przed wydaniem zaskarżonej decyzji zmarła kolejna wnioskodawczyni tego postępowania, tj. A. L. (zmarła w dniu [...] listopada 2022 r.).
Przy tym następcy prawni tych osób ani nie brali udziału osobiście w obecnie kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, ani też nie udzielili pełnomocnictwa do ich reprezentowania żadnej innej stronie postępowania, czy też profesjonalnemu pełnomocnikowi.
W tym miejscu wskazać należy, że koniecznym elementem każdego postępowania administracyjnego są jego podmioty, tj. organ, przed którym toczy się postępowanie oraz strona, o której prawach organ administracyjny orzeka w danym postępowaniu. Osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a zatem jeżeli ma zdolność prawną. Zdolność prawną należy zaś oceniać według przepisów prawa cywilnego (art. 31 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 8 K.c. zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. Z powyższego wynika zatem, że status strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Osoba zmarła nie może mieć ani zdolności prawnej, ani być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego. Innymi słowy, w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć, ani prowadzić postępowania, nie mogą też być do niej kierowane wydane w sprawie rozstrzygnięcia.
Jak wskazuje się w doktrynie, brak zdolności prawnej wyklucza kształtowanie jakichkolwiek materialnoprawnych uprawnień lub obowiązków podmiotu. Tak więc prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wobec podmiotu, który nie ma zdolności prawnej i wydanie w stosunku do takiej osoby decyzji (orzeczenia) odnoszącego się do jej praw lub obowiązków stanowi rażące naruszenie prawa (vide: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz. Warszawa 1996 r., s. 183; B. Adamiak; "Brak zdolności prawnej jednostki jako przesłanka nieważności decyzji administracyjnej. Glosa do wyroku NSA z dnia 24 lutego 2021 r., I OSK 3028/18", OSP 2021/12/105).
Również w orzecznictwie sądów administracyjnych aktualny pozostaje pogląd, że charakter strony postępowania administracyjnego przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Prowadzi to do konkluzji, że w stosunku do osoby, która nie żyje nie można wszcząć i prowadzić postępowania, a w konsekwencji wydać decyzji administracyjnej. Naruszenie prawa w powyższym zakresie, prowadzące do rozstrzygnięcie decyzją administracyjną o prawach lub obowiązkach osoby zmarłej, odpowiada przesłance nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. rażącemu naruszeniu prawa. Skierowanie bowiem decyzji do zmarłej strony, a więc osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji. Decyzja taka jest obarczona wadą nieważności i powinna być usunięta z obrotu prawnego. Skutek w postaci ukształtowania sytuacji prawnej osoby, która nie tylko nie miała już przymiotu strony ale w ogóle nie mogła być podmiotem praw i obowiązków, stanowi działanie nieakceptowalne z punktu widzenia praworządności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 kwietnia 1983 r. sygn. akt II SA 261/83, LEX nr 10693, wraz z glosą M. Stahl, OSPiKA 1984/5/108; z 18 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 1821/99 (niepubl.); z 14 listopada 2001 r. sygn. akt I SA 2462/99, LEX nr 82653; z 20 września 2002 r. sygn. akt I SA 428/01, OSP 2004/3/33; z 11 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1959/06; z 24 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 908/09; z 23 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1324/09; z 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK140/11; z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/12; z 24 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 3554/18; z 15 października 2021 r. sygn. akt I OSK 1525/20 i z 6 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 621/20; https://cbois.nsa.gov.pl).
Powyższe oznacza, że Z. T. (zmarła w dniu [...] kwietnia 2019 r.) nie mogła być stroną postępowania zakończonego decyzją Kolegium z 2 lutego 2023 r., jak i poprzedzającej ją decyzji z 5 października 2022 r., zaś A. L. (zmarła w dniu [...] listopada 2022 r.) nie mogła być stroną postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną decyzją. Z chwilą śmierci strony postępowania w jej prawa i obowiązki powinni wstąpić jej następcy prawni. Z akt sprawy nie wynika natomiast, jak już zauważono powyżej, by postępowaniu administracyjnym brali udziału spadkobiercy zmarłych, zaś pełnomocnictwa do działania w ich imieniu pełnomocnikowi pozostałych wnioskodawców (obecnych skarżących), udzielili oni dopiero do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Skoro zatem w przedmiotowej sprawie doszło do wydania obu kontrolowanych przez Sąd decyzji Kolegium w stosunku do osób zmarłych (a które zainicjowały w 2000 r. przedmiotowe postępowanie nadzorcze dotyczące decyzji z 1996 r., która to decyzja z kolei dotyczyła ich praw), to należy uznać, że rozstrzygnięcia te obarczone są od dnia wydania wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - co skutkować musi stwierdzeniem ich nieważności.
Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy prowadząc to postępowanie organ miał wiedzę na ten temat, czy też nie. Organ powinien bowiem w sposób prawidłowy, na każdym etapie postępowania, mieć aktualną wiedzę na temat kręgu podmiotów mających interes prawny w danym postępowaniu - art. 61 § 4 K.p.a. w zw. z art.10 § 1 K.p.a. Niemniej jednak, jak wynika z akt sprawy Kolegium, choć o śmierci A. L. dowiedziało się dopiero ze skargi obecnie rozpoznawanej przez Sąd, to już wiedzę o śmierci Z. T. oraz danych jej spadkobiercy posiadało dużo wcześniej, bowiem uprzednio prowadzone postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 805/19 było z tej przyczyny zawieszone, a następnie podjęte już z udziałem następcy prawnego zmarłej, zaś wydane w tej sprawie orzeczenia doręczano również Kolegium.
Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazane wyżej kwestie i ustali prawidłowo aktualny krąg stron postępowania, którym należy zapewnić w nim udział i do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.