Uzasadnienie
Pismem z 20 kwietnia 2016 r. S.Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Agencja Artystyczna [...] prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Cyrk [...] i M.Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Agencja Artystyczna [...] wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie zakazu organizowania objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt.
W skardze zawarli oni wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia. Uzasadniając go skarżący wskazali, że ów akt powoduje dezinformację mieszkańców [...], gdyż widzowie pozostają w przekonaniu, że przedstawienia z udziałem zwierząt są w ogóle zakazane, a cyrki w poszczególnych miastach (w tym w [...]) nie pokazują zwierząt, a zatem przedstawienia te nie są dla nich interesujące. Podnosili, że w miastach, które wydały analogiczne akty, ilość widzów jest mniejsza w stosunku do przychodów w roku ubiegłym. Zachodzi zatem zdaniem skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w nadchodzących miesiącach przy jednoczesnym wprowadzaniu w błąd opinii publicznej, jakoby cyrki polskie nie szanowały zwierząt i nie zapewniały im należytych warunków, co powoduje trudne do odwrócenia negatywne skutki dla wizerunku polskich cyrków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami, jakie może wywołać kwestionowana decyzja lub inny wydany w granicach tej sprawy akt w sytuacji, gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania danego aktu spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku argumentacji w tym przedmiocie odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku.
W sprawie niniejszej uzasadniając wniosek skarżący wskazali, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która to szkoda miałaby wynikać ze zmniejszonych wpływów ze sprzedaży biletów na przedstawienia cyrkowe, wynikającą ze zmniejszonej atrakcyjności przedstawień bez udziału zwierząt. A to z kolei przekonanie ma wynikać z obserwacji funkcjonowania w obrocie prawnym analogicznych aktów, jak kwestionowane zarządzenie, wydanych przez inne jednostki samorządowe.
W ocenie Sądu tego rodzaju argumentacja nie jest jednak wystarczająca dla uznania, że w sprawie zachodzą okoliczności opisane w hipotezie normy prawnej zawartej w przywołanym na wstępie przepisie, uzasadniające udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej. Przede wszystkim bowiem nie odnoszą się one do realnych zagrożeń wynikających z konsekwencji związanych z wykonaniem zaskarżonego zarządzenia, ale stanowią swego rodzaju spekulację na temat hipotetycznych zachowań konsumenckich klientów cyrku w sytuacji, gdy w przedstawieniach nie będą brały udziału zwierzęta. Przy czym stanowisko swoje skarżący uzasadniają obserwacją rzekomych spadków wpływów z biletów sprzedawanych na przedstawienia w innych miastach niż to, na którego obszarze obowiązuje zakwestionowane przez nich zarządzenie.
Zauważyć zaś należy, że uzasadnienie dla udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu musi znajdować oparcie w realnie istniejącym, wykazanym oraz obiektywnie weryfikowalnym zagrożeniu wystąpienia znacznej szkodą lub trudnych do odwrócenia skutków jakie będą się wiązać z wykonaniem tego konkretnego aktu, a nie li tylko subiektywnym przekonaniu o czysto teoretycznej możliwości ich wystąpienia. Takiego natomiast zagrożenia skarżący nie wykazali.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.