Uzasadnienie
K. K., M. M., M. P., D. A., H. T., I. A., L. A. i M. A. pismem z [...] grudnia 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku tutejszego Sądu z 6 października 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 286/17. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...], hip. nr [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący wnieśli o wymierzenie Prezydentowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku zobowiązującego organ do wydania rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wnieśli o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że prawomocnym wyrokiem z 6 października 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 286/17 Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...], hip. nr [...] w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Podnieśli, że prawomocny wyrok wraz z aktami administracyjnymi został zwrócony organowi 4 stycznia 2018 r., a zatem rozstrzygnięcie w sprawie powinno nastąpić do 4 maja 2018 r. Zaznaczyli, że pomimo wymierzonych grzywien Prezydent nie wykonał prawomocnego wyroku Sądu.
Z tego względu, pismem z [...] września 2020 r., wezwali Prezydenta [...] do wykonania wyroku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Zaznaczyli, że pomimo upływu wyznaczonego terminu Prezydent [...] nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że prowadzone jest z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli postępowanie o odszkodowanie za grunt nieruchomości położonej w rejonie ul. [...], hip. nr [...], zgodnie art. 215 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990). Organ podniósł, że pismem [...] grudnia 2020 r., zwrócił się do Dyrektora Archiwum [...] o wykonanie uwierzytelnionych kopii z księgi meldunkowej dla budynku położonego przy ul. [...], hip. [...], dawniej Al. [...] oraz kart zawierających meldunki za lata 1945-1958 dla ww. budynku.
Następnie, pismem [...] grudnia 2020 r., wezwał pełnomocnika stron do złożenia do akt sprawy oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu potwierdzającego następstwo prawne po K. A. i L. K. oraz dokumentu potwierdzającego, że M. M. i M. A. to jedna i ta sama osoba.
Organ zaznaczył, że ww. pismem poinformował pełnomocnika, że z uwagi na wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie było możliwości zakończenia niniejszego postępowania w terminie określonym w art. 35 Kpa i jednocześnie wskazał nowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 października 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 286/17 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], hip. nr [...] w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Jak wynika z akt administracyjnych odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy został doręczony Prezydentowi 10 stycznia 2018 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Sąd upłynął 10 maja 2018 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżących organu do wykonania prawomocnego wyroku pismami z: 10 maja 2018 r., 10 stycznia 2019 r., 6 grudnia 2019 r. oraz z 22 września 2020 r. Prezydent [...] do daty orzekania nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.
Z powodu niewykonania wyroku z 6 października 2017 r. Sąd wyrokami: z 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1190/18, z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 246/19 oraz z 14 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 775/20 wymierzył Prezydentowi grzywny w wysokości odpowiednio: 500 zł, 1.500 zł oraz 3.000 zł stwierdzając, w dwóch ostatnich wyrokach, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Pomimo wyroku zobowiązującego do rozpoznania wniosku i trzech wyroków wymierzających grzywny Prezydent nadal nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Biorąc pod uwagę znaczne przekroczenie terminu na załatwienie sprawy wyznaczonego wyrokiem z 6 października 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 286/17, a także okoliczność, że skarżący po raz kolejny występują z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny Sąd uznał, że grzywna w wysokości 5.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. spełniając funkcję represyjno - dyscyplinującą. Kwota ta powinna zobligować organ do wydania aktu.
Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z 6 października 2017 r. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa o przyznanie odszkodowania, pomimo wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku oraz wyroków wymierzających grzywny, nie została dotychczas załatwiona, a wyznaczony w wyroku termin załatwienia sprawy został znacznie przekroczony.
Podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, że organ pismami z [...] grudnia 2020 r. zwrócił się do Dyrektora Archiwum [...] o wykonanie uwierzytelnionych kopii dokumentów, jak również wezwał pełnomocnika stron do złożenia do akt sprawy dokumentu potwierdzającego następstwo prawne po osobach wskazanych w wezwaniu nie może usprawiedliwiać niewykonania wyroku przez tak długi okres czasu. Zaznaczyć należy, że organ podjął powyższe działania dopiero na skutek wniesionej przez skarżących, pismem z [...] grudnia 2020 r., skargi na niewykonanie wyroku.
Brak działań organu świadczy o lekceważeniu norm prawnych i unikaniu podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, bez jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przyczyn mogących ten stan rzeczy usprawiedliwiać. Nie sposób bowiem za takowe uznać gromadzenie materiału dowodowego w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone jest od kilku lat, w tym ponad trzy lata po wydaniu wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku. Czas ten z całą pewnością pozwalał na podjęcie działań mających na celu zgromadzenie niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego i jego analizę.
Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 2 P.p.s.a.