Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 767/20

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] listopada 2019 nr [...], działając na postawie art. 157, 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu sprawy z wniosku A. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego PL - [...], w części dotyczącej obecnej działki ewidencyjnej nr [...] położonej na terenie Dzielnicy [...] - odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji w części dotyczącej przedmiotowej działki.

Po rozpatrzeniu odwołania A. K. od powyższej decyzji Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] stycznia 2020 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r., znak: [...], której stwierdzenia nieważności, w części odnoszącej się do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w [...] na terenie dzielnicy Białołęka, domagał się wnioskodawca, zatwierdzała zaktualizowaną klasyfikację gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...] wykonaną w roku 1976 przez klasyfikatora H. Ż. uwidocznioną na mapie sporządzonej w roku 1976 i sprawdzoną na gruncie przez inspektora d/s klasyfikacji Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych K. M. Decyzja wprowadzała zmiany na zaktualizowanej mapie oraz w protokole klasyfikacyjnym.

Podstawą prawną wydania tej decyzji były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. nr 19, poz. 97 ze zm.-dalej: rozporządzenie). Skarżący, domagając się wzruszenia tej decyzji w trybie nieważnościowym, zarzucił jej rażące naruszenie art. 5, art. 71 § 1, art. 78 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 1 i 3, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów poprzez błędne, zdaniem strony, ustalenie, że na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] występował w dniu wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy [...], użytek gruntowy grunt pod lasami.

Ponadto strona podniosła, że klasyfikacja działki została wykonana przez osobę nie dysponującą upoważnieniem, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, a osoba wykonująca klasyfikację nie dokonała żadnych odkrywek glebowych na działce, co mogłoby stwarzać podstawę do rzeczywistego określenia typu i klasy gleby.

Odnosząc się do powyższych zarzutów organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się: protokół w sprawie przeprowadzenia klasyfikacji gruntów, protokół sprawdzenia klasyfikacji gruntów oraz mapa klasyfikacyjna dla rejonu urbanistycznego [...], z których wynika do jakich klas gruntów zaliczono grunty znajdujące się w granicach działki ewidencyjnej obecnie oznaczonej nr [...]. Organ stwierdził, że zarzuty te wykraczają poza zakres postępowania nieważnościowego. Wskazał, że brak upoważnienia, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, a także dowodu na wykonanie odkrywek glebowych na działce nie przesądza o tym, że osoba wykonująca klasyfikację nie posiadała takiego upoważnienia oraz, że nie wykonała odkrywek glebowych na działce.

Oceniając kompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podkreślił upływ czasu (od przeprowadzenia przedmiotowej klasyfikacji gruntów i wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] upłynęło ponad 40 lat).

Odwołujący się zarzucił również wydanie decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z rażącym naruszeniem art. 195 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36-45 k.p.a. oraz w zw. z § 8 ust 1 zd. 2 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie i niedoręczenie stronom postępowania: zawiadomień, oględzin klasyfikatora, protokołów z czynności klasyfikacji, dowodów, decyzji klasyfikacyjnej. Organ wskazał, że obowiązujące w 1977 r., przepisy rozporządzenia nie przewidywały indywidualnego doręczania orzeczenia o zatwierdzeniu klasyfikacji gruntów. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia o zamierzonym przeprowadzeniu klasyfikacji gruntów na terenie wsi (gromady, osiedla, miasta) prezydium powiatowej rady narodowej zawiadamia w terminie nie krótszym niż 5 dni przed rozpoczęciem prac terenowych prezydium gromadzkiej rady narodowej w celu powiadomienia o tym zainteresowanych użytkowników gruntów w sposób przyjęty w danej miejscowości.

Zgodnie z § 4 ust. 7 rozporządzenia niestawienie się użytkowników gruntów lub ich przedstawicieli mimo wezwania ich przez klasyfikatora nie wstrzymuje czynności klasyfikacyjnych. W myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia protokół, mapa i rejestr klasyfikacyjny gruntów powinny być wyłożone w lokalu prezydium gromadzkiej rady narodowej do publicznego wglądu przez okres 7 dni. O terminie wyłożenia powiadamia się osoby zainteresowane, które mogą w tym czasie zgłaszać do prezydium gromadzkiej rady narodowej zastrzeżenia. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o ustaleniu klasyfikacji gruntów ogłasza się przez wywieszenie w lokalu prezydium gromadzkiej rady narodowej na okres 14 dni. Od orzeczenia tego przysługiwało odwołanie stosownie do przepisów o postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z protokołu zebrania informacyjnego osób władających gruntami z dnia 30 kwietnia 1976 r. klasyfikator poinformował zebranych, że dokumenty klasyfikacyjne zostaną wyłożone w lokalu Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Dzielnicowego [...] do wglądu zainteresowanych od dnia 12 listopada 1976 r. do dnia 20 listopada 1976 r. oraz, że zainteresowani będą mogli składać na piśmie swoje zastrzeżenia odnośnie klasyfikacji ich gruntów.

Natomiast z protokołu sprawdzenia klasyfikacji gruntów z dnia 8 grudnia 1976 r. wynika, że osoby, których dotyczą zmiany w klasyfikacji wprowadzone na podstawie tego protokołu, zostały o tych zmianach powiadomione. Jak wynika z dopisku na decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r., znak: [...] orzeczenie to wywieszono dn. 22.IX.77 na okres 14 dni, zdjęto 5.X.77. Naczelnik Dzielnicy [...] uczynił zatem zadość wymaganiom zawartym w § 8 rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 21 września 1977 r., z rażącym naruszeniem ówczesnych art. 195 § 1 k.p.a. w zw. art. 36-45 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 zd. 2 Rozporządzenia, poprzez niedoręczenie stronom wymienionych wyżej zawiadomień oraz wadliwe ogłoszenie tej decyzji w trybie § 8 ust. 1 rozporządzenia, organ wskazał, że okoliczność niedoręczenia zawiadomień w toczącym się postępowaniu lub niedoręczenia decyzji stronom, bądź też okoliczność doręczenia ich w nieodpowiedniej formie, nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Tego rodzaju przesłanka - w ocenie Głównego Geodety Kraju - może stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Główny Geodeta Kraju po przeanalizowaniu wniosku Pana A. K. o stwierdzenie nieważności decyzji, nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., która skutkowałaby wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 21 września 1977 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], położonej w [...] na terenie dzielnicy [...].

Skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2020 r. wniósł A. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa:

1. 1) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez pominięcie, że z protokołu w sprawie przeprowadzenia klasyfikacji gruntów z kwietnia 1976 r. oraz z mapy klasyfikacyjnej sporządzonej przez klasyfikatora H. Ż. w dniu 17.11.1976 r. wprost i jednoznacznie wynika, iż klasyfikator H. Ż. względem gruntu stanowiącego obecną działkę numer ewidencyjny nr [...] z obrębu [...], położoną w Dzielnicy [...], nie wykonał żadnej odkrywki glebowej w części opisanej w ww. protokole i mapie jako kontur klasyfikacyjny numer [...] i [...], co dowodzi, iż ustalenie przez klasyfikatora typów i klasy gleb na działce nie miało miejsca, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. 2) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez pominięcie faktu braku wykonania przez klasyfikatora Pana H. Ż. rejestru klasyfikacyjnego, podstawowego dokumentu klasyfikacji gruntów, do którego sporządzenia zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r. klasyfikator był zobowiązany oraz faktu, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] wobec braku wykonania ww. dokumentu go nie zatwierdziła, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
3. 3) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 4 ust. 3 i § 1 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956r.;
4. 4) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem ówczesnych.art.5, 71 § 1, § 78 § 1, 79 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust.
5. 3. Rozporządzenia Rad Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r.;
6. 5) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy Praga - Północ z dnia 21 września 1977 r. nr RL 3-308/5/76/77 została wydana z rażącym naruszeniem § 4 ust. 3 w zw. z § 1 ust. 2 i § 6 ust. 1 oraz 3 § 8 ust. 1 i § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r.;
7. 6) art. 156 § 1 pkt 5) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 21 września 1977 r. nr [...] w dniu wydania była niewykonalna, a jej niewykonalność miała charakter trwały;
8. 7) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem ówczesnych art. 5, 71 § 1, 79 § 1 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r., a w konsekwencji z rażącym naruszeniem § 1 ust. 1 w/w Rozporządzenia;
9. 8) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem ówczesnych art. 5, 71 § 1, § 78 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r.;
10. 9) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 21 września 1977 r. nr [...] została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem ówczesnych art. 195 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36 - 45 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 zd. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956r., a w konsekwencji doszło do jej wydania z rażącym naruszeniem ówczesnego art. 101 § 1 k.p.a.;
11. 10) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem ówczesnych art. 2 ust. 3 i 4 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz.
12. 32) w zw. z art. 33 ust. 2 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 r. (Dz.U. Nr 33, poz. 232);

1. 11) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem ówczesnego art. 99 § 1 k.p.a.;
2. 12) art. 105 § 1 k.p.a. na skutek jego niezastosowania, gdy w sprawie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...].

Wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego do niniejszej skargi odpisu zwykłego księgi wieczystej z dnia [...] marca 2020 r. o numerze: [...] dla wykazania, że z dniem 11 czerwca 2019 r. skarżący nabył wyłączną własność działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej w Dzielnicy [...] i stał się, zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a., wyłączną stroną postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...], z dnia 21 września 1977 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...], w części dotyczącej obecnej działki ewidencyjnej nr [...] położonej na terenie Dzielnicy [...] Miasta [...]

Trafnie organ administracji przywołał reguły, wedle których może dojść do orzeczenia o nieważności ostatecznego aktu administracyjnego, zwracając uwagę na wyjątkowy charakter tego rodzaju sytuacji. Prawidłowo oceniono też uchybienia procedurze, do jakich doszło w rozpoznawanej sprawie, jako niemogące stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec szerokiego zreferowania argumentacji organu jej ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać jedynie dodatkowo, co następuje.

Stwierdzenie nieważności aktu, wobec oczywistego naruszenia procedury jego wydawania, może być mieć miejsce wyłącznie w sytuacji uprawdopodobnienia, że - wobec niebudzącego wątpliwości uchybienia procedurze - doszło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie. Tylko bowiem gdy rozstrzygnięcie administracyjne jest wadliwe, co do meritum, bądź istnieje uzasadnione przypuszczenie że było one wadliwe lecz nie jest już możliwe obecnie tego zweryfikowanie (np. wobec upływu czasu), można uznać że zachodzi jedna z trzech niezbędnych przesłanek stwierdzenia nieważności ostatecznego aktu administracyjnego - wywołał on skutek prawny, który jest nie może być zaakceptowany w państwie praworządnym. W innych przypadkach eliminacja ostatecznego rozstrzygnięcia, które wykreowało określony stan prawny nie znajduje wystarczających podstaw w wartościach konstytucyjnych, do których należy także zasada pewności i stabilności prawa.

W tym kontekście trafnie organ wywiódł, że brak jest przesłanek dla eliminowania z obrotu decyzji, którą ponad 40 lat temu zatwierdzono zmianę klasyfikacji gruntu. Naruszenie reguł dowodowych w procedurze klasyfikacyjnej, nawet jeżeli ma charakter oczywisty, nie może być zawsze kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie przesądza to bowiem o tym, że kwalifikacji ówcześnie nie dokonano prawidłowo. Była ona oparta na dokonaniu oględzin przez osobę dysponująca wiadomościami specjalnymi, która sporządzała określoną dokumentację, potem weryfikowaną.

Jedynie ustalenie, że klasyfikacji dokonywała osoba niedysponująca wymaganą wiedzą, dokumentacja została sporządzona w sposób oczywiście wadliwy wobec ówczesnych reguł, albo też treść zatwierdzonej decyzją dokumentacji pozostaje w oczywistej sprzeczności z zachowanymi materiałami źródłowymi, mogłoby stanowić podstawę dla uprawdopodobnienia oczywistej wadliwości decyzji z 1977 roku, wobec możliwości zatwierdzenia błędnie sporządzonej klasyfikacji. Nie może być natomiast przesłanką dla takiej oceny wyłącznie ustalenie, że nie zachowały się wszystkie dokumenty niezbędne do wydania decyzji. Nie jest przy tym oczywiste czy dokumenty, tak jak twierdzi skarżący, nie zostały sporządzone, czy też zostały zagubione. Trafnie przy tym zauważa organ administracji, że obecny brak dokumentów może wynikać z upływu ponad 40 lat od daty wydania decyzji. Z tych przyczyn nie można było uznać za zasadny zarzut niewykonania odkrywki glebowej na działce aktualnie należącej do skarżącego.

Tak również co do zarzutu niesporządzenia rejestru klasyfikacyjnego. Nie jest bowiem oczywistym, czy te dokumenty nie zostały sporządzone. Nie jest również pewne czy dokumenty te nie zostały sporządzone i nazwane w sposób zwyczajowo przyjęty. W aktach sprawy znajduje się dokument pod nazwą "Zestawienie operatu klasyfikacyjnego" zawierający, jak wynika z opisu, wszystkie dokumenty wypracowane w toku postępowania klasyfikacyjnego, w tym szkic polowy, opis odkrywek, protokół z przeprowadzenia klasyfikacji, mapy klasyfikacyjne do wyłożenia, szkic ciągu rewizyjnego, protokół sprawdzenia, czystorys mapy klasyfikacyjnej, czystorys mapy klasyfikacyjnej do obliczeń. Z zestawienia powyższych dokumentów wynika, że organy przeprowadziły postępowanie w zgodzie z rozporządzeniem w sprawie klasyfikacji gruntów. Brak dokumentu pn. rejestr klasyfikacyjny nie oznacza, że dane, które powinny być w nim zawarte nie zostały umieszczone w pozostałych dokumentach na które składa się "Zestawienie operatu klasyfikacyjnego".

Z danych zawartych w pozostałych dokumentach w tym mapy ze szkicem klasyfikacyjnym sporządzonej przez klasyfikatora H. Ż., protokołu sprawdzenia klasyfikacji gruntów oraz szkicu polowego sprawdzenia klasyfikacji gruntów jasno wynika jakie działki objęte były sprawdzeniem, wykreślono kontury klasyfikacyjne oraz określono rodzaj gleby. Ten sposób klasyfikacji gruntu nie był też kwestionowany przez ówczesnych właścicieli.

Nie jest zasadny zarzut błędnego doręczenia i ogłoszenia decyzji w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Organ stosując tryb doręczenia decyzji z dnia 21 września 1977 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów poprzez jej wywieszenie w urzędzie zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z 4 czerwca 1956r. nie naruszył prawa, a tym bardziej nie naruszył rażąco. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas gdy stosowanie wskazanego przepisu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a zatem nie zachodzi konieczność zastosowania procesu wykładni. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, a ustalenie treści normy prawnej zawartej w art. 195 § 1 k.p.a., a tym samym jej wpływ na inne rozwiązania prawne obowiązujące w systemie prawa wcale nie jest jednoznaczne.

Należy zwrócić uwagę, że zarówno możliwość doręczenia decyzji (orzeczenia) w formie ogłoszenia o której mowa w art. 35 rozporządzenia z 1928 r. jak i w art. 49 wprowadzonym do k.p.a. po nowelizacji w 1980 r. mogła mieć miejsce tylko wówczas gdy przepisy szczególne regulujące określony przedmiot stosunków administracyjnoprawnych przewidywały takie rozwiązanie. Takiej samodzielnej podstawy prawnej nie stanowił art. 35 rozporządzenia z 1928 r., jak i nie stanowi art. 49 k.p.a.

Jednym słowem w okresie od 1 stycznia 1961 r., czyli od wejścia w życie k.p.a. do nowelizacji k.p.a. z 1980 r. w czasie której wprowadzono art. 49, a więc w tym okresie czasu gdy w przepisach k.p.a. nie było przepisu, który przewidywałby taki tryb doręczenia decyzji jak w formie obwieszczenia, to mimo to stosowanie tego trybu było możliwe gdy przepisy szczególne przewidywały taki tryb. Przykładowo można wskazać na art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, zgodnie z którym, decyzje podmiotom uprawnionym do udziału we wspólnocie podaje się do wiadomości w sposób przyjęty w danej miejscowości oraz ogłasza się je przez wywieszenie w lokalu prezydium gromadzkiej rady narodowej bądź miejskiej (dzielnicowej) rady narodowej lub rady narodowej osiedla na okres 14 dni. Po upływie tego okresu decyzję uważa się za doręczoną wszystkim uprawnionym do udziału. Takie rozwiązanie zawarte również było w ustawie z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów, art. 6 ust.

4. stanowił, że decyzję o podjęciu postępowania scaleniowego podaje się do wiadomości przez odczytanie na zebraniu wiejskim, a ponadto wywiesza się ją w lokalu biura gromadzkiej rady narodowej na przeciąg 14 dni, zaś zgodnie z art. 12 ust.

2. Decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów podaje się do wiadomości przez odczytanie jej na ogólnym zebraniu uczestników scalenia, a ponadto wywiesza się ją na przeciąg 14 dni w lokalu biura gromadzkiej rady narodowej i we wsiach, w których położone są scalone grunty. Z chwilą upływu terminu, o którym mowa w ust. 2, decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów uważa się za doręczoną wszystkim uczestnikom scalenia. Wskazane przykładowe rozwiązania dopuszczające szczególny tryb doręczenia decyzji w formie ogłoszenia potwierdzają tezę, że brak takiego trybu w ówczesnym k.p.a. nie wyłącza możliwości stosowania takiego trybu gdy wynika on z przepisów szczególnych. Tym samym wprowadzony w 1980 r. do przepisów k.p.a. art. 49 nie zmienia powyższej zasady, albowiem przepis ten nie stanowi samoistnej podstawy do zawiadamiania stron o decyzjach i innych czynnościach organów administracji w sposób wskazany w art. 49 § 1. Strony powinny być zatem powiadamiane w sposób określony w art. 39–48, chyba że z mocy przepisów szczególnych jest dopuszczalny lub nakazany sposób zawiadamiania odmienny od regulacji zawartej w przepisach omawianego rozdziału.

Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja z 21 września 1977 r. dotknięta była jakąkolwiek inną wadą, która skutkowałaby koniecznością stwierdzenia jej nieważności.

Podsumowując należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta jest dotknięta jedną z wad określonych wart. 156 § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA 1805/00, LEX nr 81985). W przeprowadzonym na wniosek skarżącego postępowaniu nie stwierdzono takich wad decyzji, a z przedstawionych wyżej względów Sąd podziela stanowisko Głównego Geodety Kraju w tym zakresie. Organ administracji dostosował ramy przeprowadzonego postępowania do treści art. 7 oraz art. art. 77 § 1 k.p.a. i umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu dowodowym zgodnie z art. 10 k.p.a. Należycie umotywował wydane rozstrzygnięcie, wypełniając tym samym także dyspozycję normy zawartej w art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku