Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2016 r., nr [...] ze względu na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu.
Skarżący w dniu 27 czerwca 2017 r. (data stempla biura podawczego) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat –E. M..
W dniu 14 listopada 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego stanowiące uzupełnienie zażalenia skarżącego. W piśmie tym pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. akt I OZ 1588/17 oddalił zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2017 r., odrzucające skargę T. K..
W dniu 24 listopada 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej w całości, ani w części pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 t.j.).
W niniejszej sprawie zażalenie zostało wniesione przez skarżącego w dniu 27 czerwca 2017 r. (data stempla biura podawczego), a zatem w sprawie zastosowanie będą miały przepisy ww. rozporządzenia.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.
Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje Rozdział 4 rozporządzenia.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia, opłata w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu zapoznał się dwukrotnie z aktami sprawy w czytelni Sądu oraz pismem z dnia 14 listopada 2017 r. uzupełnił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2017 r. W piśmie tym pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej w całości, ani w części pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Wobec powyższego uznano, że należy przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za postępowanie zażaleniowe w wysokości 120,00 złotych podwyższone o kwotę 27,60 złotych stanowiącą stawkę 23 % podatku od towarów i usług, co łącznie stanowi kwotę 147, 60 złotych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.