Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanej utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego i celowego specjalnego na zakup [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rodzina zainteresowanej składająca się z [...] osób dysponuje dochodem (renta męża) w kwocie [...] zł, który jest znacznie wyższy do kryterium ustawowego, które dla tejże rodziny wynosi [...] zł. Organ wskazał, że nawet przy spełnieniu warunków z art. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej przyznanie świadczenia z pomocy społecznej uzależnione jest od takich czynników jak indywidualna sytuacja rodzinna, okoliczność sprawy i wielkość posiadanych środków finansowych na ten cel. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzono prawidłowo, a rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie przekraczało granic uznania administracyjnego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zainteresowana podnosząc, że decyzja jest dla niej krzywdząca przy niskiej emeryturze męża.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że środki będące w dyspozycji ośrodka nie pozwalają na pomoc wszystkim potrzebującym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Sprawa zasiłku celowego i celowego specjalnego rozpatrywana była w świetle - obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji – ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414). Jest to świadczenie jednorazowe, które realizuje się przez wypłatę na podstawie decyzji.
Z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593).
Zgodnie z art. 149 ust. 1 tej ustawy z dniem jej wejścia w życie wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 niniejszej ustawy. Wymienione w tym przepisie wyjątki nie dotyczą zasiłków celowych.
Wobec powyższego postępowanie sądowe odnośnie decyzji, która wygasła, wydanej w oparciu o ustawę z 1990 r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).