Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. odrzucił skargę A.P. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1482/16.
W dniu [...] lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo wyznaczonego z urzędu pełnomocnika – r. pr. P.C., informujące o przekazaniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Przy niniejszym piśmie pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jednocześnie składając oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie jest to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), które weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi natomiast 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia).
Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Jednakże zgodnie dyspozycją art. 250 § 2 p.p.s.a., w uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1.
Sąd analizujący przedmiotową sprawę, uznał, że wystąpił w niej uzasadniony przypadek pozwalający na miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że radca prawny P.C. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej A. P., w niniejszej sprawie, a także w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 780/17, I SA/Wa 781/17, I SA/Wa 782/17 oraz I SA/Wa 783/17. Sprawy te są rodzajowo takie same, dotyczą identycznego zagadnienia prawnego, a analiza faktyczno-prawna podejmowanej w nich materii, jest oparta o te same mechanizmy interpretacyjne. Świadczy o tym także zasadniczo identyczna, jeśli chodzi o powołane podstawy prawne i ich interpretację, treść opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przedstawionych w ww. spawach. Na tej podstawie logiczna jest teza, że nakład pracy pełnomocnika w niemal tożsamych sprawach jest mniejszy, niż gdyby każda z tych spraw była sprawą jednostkową rodzajowo.
Nadto należy podkreślić, że stosownie do treści § 15 ust. 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Stosując powołane przepisy na gruncie przedmiotowej sprawy, Sąd wziął pod uwagę charakter i jednorodność rozpatrywanych spraw oraz wkład pracy radcy prawnego ustanowionego z urzędu w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Pełnomocnikowi przyznano zatem wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wynoszące netto 50,00 (słownie pięćdziesiąt) złotych, i podwyższono je o 23 % stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 11,50 (słownie jedenaście 50/100) złotych, co dało łącznie kwotę 61,50 (słownie sześćdziesiąt jeden 50/100) złotych.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 250 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.