Uzasadnienie
J. N. wnioskiem z 28 marca 2012 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku wynika, że skarżąca jest osobą w podeszłym wieku (90 lat), samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Źródło dochodów strony stanowi otrzymywane świadczenie emerytalne w wysokości 1019 zł. Skarżąca, jak wskazała we wniosku, ponosi stałe wydatki między innymi na eksploatację (utrzymanie) mieszkania (450 zł), środki higieny (55 zł) oraz lekarstwa (około 260 zł).
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Warunek wymieniony w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli odnieść go do okoliczności faktycznych stwierdzonych w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na istnienie uzasadnionych podstaw do wystąpienia przez skarżącą o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniesienie skargi na decyzję wydaną w sprawie prowadzonej w trybie nieważnościowym (stwierdzenia nieważności decyzji) oznacza, że na skarżącej ciąży wymóg uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł - § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Pozostałe opłaty sądowe, których obowiązek poniesienia może ciążyć na skarżącej w toku postępowania, nie przekraczają wskazanej wyżej kwoty (opłata kancelaryjna, wpis od skargi kasacyjnej).
Mając na uwadze z jednej strony deklarowane dochody skarżącej oraz, z drugiej, przyjętą wysokość obciążenia finansowego wynikającego z wniesienia przez stronę skarżącą skargi, uznać należy, że nie posiada ona środków, które stanowić mogłyby wystarczające źródło do wywiązania się z zobowiązania uiszczenia samodzielnie kosztów sądowych bez ryzyka poniesienia przez wnioskodawczynię uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Uwzględnić jednocześnie należało, że wiek i stan zdrowia skarżącej wymaga zabezpieczenia przez stronę dodatkowych środków finansowych poza środkami szczegółowo wymienionymi we wniosku. Z tej przyczyny nie jest możliwym wymaganie, by skarżąca, ograniczając wydatki, w niewielkiej różnicy pomiędzy przychodami i rozchodami przedstawionymi w uzasadnieniu wniosku odnalazła źródło pokrycia kosztów wpisu od skargi oraz innych opłat, jeżeli tok postępowania będzie powodował nałożenie na skarżącą obowiązku ich uiszczenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.