Uzasadnienie
P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej miasta W., działającego z upoważnienia Prezydenta miasta W., w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta miasta W. nr [...], dotyczącej zasiłku celowego w listopadzie 2010 r. na zakup materaca i niewypłacenia go, pomimo zakreślenia terminu wypłaty do dnia [...] listopada 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] przyznał P. P. zasiłek celowy w miesiącu listopadzie 2010 r. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu materaca. Decyzji tej nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności i o nadanie rygoru skarżąca nie wnosiła. Po wniesieniu w dniu [...] września 2010 r. odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie z [...] września 2010 r. Jako, że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji organu I instancji (art. 130 Kpa), Prezydent nie był uprawniony do wypłacenia skarżącej zasiłku zanim decyzja nie stanie się ostateczna. Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu w dniu [...] grudnia 2010 r. przez P. P. rozstrzygnięcia Kolegium z dnia [...] października 2010 r., Prezydent wypłacił zasiłek celowy (potwierdzenie przelewu z [...] grudnia 2010 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 p.p.s.a.).
Ponadto określona w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w indywidualnych sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4 a p.p.s.a) a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi.
Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta miasta W. nr [...] dotyczącej zasiłku celowego. Sądy administracyjne są właściwe bowiem w sprawach skarg wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 i 4 p.p.s.a., który wymienia decyzje, postanowienia i inne akty władcze wydawane w sprawach administracyjnych. Chodzi zatem o takie rozstrzygnięcia, których przedmiotem jest sprawa administracyjna w znaczeniu co najmniej procesowym, a więc w której, niezależnie od jej materialnoprawnego charakteru, przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Taka sytuacja nie ma miejsca w sprawie niniejszej. Zaskarżona działalność Prezydent miasta W. ma charakter czynności materialno-technicznej, polegającej na wypłaceniu przyznanego zasiłku celowego. W sprawie tej wyłączono zatem sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia na podstawie przepisów p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.