Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. w skardze z dnia 25 marca 2011 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] uchylającej decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] i umarzającej prowadzone przed Ministrem postępowanie.
Uchyloną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta P. Urzędu Spraw Wewnętrznych z [...] czerwca 1963r. w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem położonej w P. przy ul. [...] nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] m2, stanowiącej w dacie wywłaszczenia współwłasność I. O., W. W. oraz H. i S. małż. Ś. Skarżący nie uzasadnił powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
wniosek Prezydenta Miasta P. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 tej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami jakie może wywołać kwestionowany akt w sytuacji gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzależnione jest od wykazania przez stronę skarżącą, że konsekwencją wykonania decyzji mogą być skutki, o których mowa w cytowanym przepisie.
Tymczasem zawarty w skardze Prezydenta Miasta P. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] nie tylko nie zawiera jakichkolwiek argumentów uprawdopodobniających spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 powołanej ustawy, ale w ogóle nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do zasadności wstrzymania decyzji.
Skoro zaś skarżący, prócz sformułowania żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazał jakiego rodzaju i w jakim wymiarze może ponieść szkodę, lub na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania kwestionowanej decyzji, to brak jest podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania tej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że kwestionowana przez stronę decyzja Ministra Infrastruktury z [...] lutego 2011 r. jest w ocenie Sądu rozstrzygnięciem, które ze swej istoty nie nadaje się do wykonania. Nie wymaga ona bowiem żadnej czynności, którą strona mogłaby lub musiała wykonać dobrowolnie lub w drodze egzekucji administracyjnej, aby doprowadzić do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym.
Mając zatem na względzie charakter kwestionowanego rozstrzygnięcia (które to rozstrzygnięcie ze swej istoty pozbawione jest cech wykonalności), jak również brak jakiegokolwiek wskazania przez stronę przyczyn uzasadniających udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji postanowienia.