Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata a w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych umorzył postępowanie.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., zawierającym pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony skarżącemu w dniu 3 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 37 akt sądowych).
W dniu 13 lutego 2017 r. (data prezentaty sądu) skarżący złożył sprzeciw od ww. postanowienia wskazując, że pozostaje bez środków do życia oraz kwestionując posiadanie przez niego uprawnień do pobierania renty z ZUS-u.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", od zarządzeń i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z powyższego wynika, że procesową konsekwencją złożenia środka zaskarżenia, jakim jest sprzeciw, po terminie jest konieczność jego odrzucenia.
Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sprzeciw Marka Sawickiego podlega odrzuceniu. Jak wcześniej wykazano odpis postanowienia referendarza sądowego został doręczony skarżącemu w dniu 3 lutego 2017 r., a zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał 10 lutego 2017 r. Tymczasem sprzeciw złożony został przez skarżącego osobiście w biurze podawczym Sądu w dniu 13 lutego 2017 r., a więc już po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.