Uzasadnienie
Rada Rodziców Szkoły Podstawowej im. [...] w M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] uchylające zaskarżone postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2007 r. nr [...] i wydające pozytywną opinię w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w M. W skardze zawarty został wniosek Rady Rodziców o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi zatem w sytuacjach, gdy skarga ta nie może być uwzględniona w świetle jasnych i jednoznacznych przepisów prawa, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2007 r. i Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] marca 2008 r. nie zostały doręczone Radzie Rodziców Szkoły Podstawowej im. [...] w M. Wskazać również należy, że zagadnienia związane ze statusem i organizacją, jak również uprawnieniami rad rodziców uregulowane zostały w artykułach 53 i 54 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), z których wynika, że rady rodziców, jako społeczne organy szkoły o charakterze wewnętrznym, reprezentujące ogół rodziców uczniów, wyposażone zostały jedynie w kompetencje opiniująco – inicjatorskie. Z brzmienia powołanych przepisów i art. 59 tej ustawy nie wynika, aby rada rodziców mogła uczestniczyć w postępowaniu likwidacyjnym szkoły podstawowej. Rada rodziców nie należy bowiem do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionych do wniesienia skargi. Wobec tego należało uznać, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez podmiot nie będący stroną, a więc pozbawiony legitymacji do jej wniesienia.
Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, a to z kolei powoduje, że skarżącej nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04).
Z powyższych względów, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.