Uzasadnienie
Gmina Miejska L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w L., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, zajętą pod drogę publiczną ul. [...].
Nadmienić należy, że materialnoprawną podstawą decyzji Starosty L. był m. in. przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.), który stał się przedmiotem rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego w zakresie jego zgodności z Konstytucją RP, w sprawie oznaczonej sygnaturą akt K 47/07.
W dniu 24 lipca 2009 r. skarżąca nadesłała do Sądu pismo w którym cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku Gmina Miejska L. wyjaśniła, że cofnięcie skargi jest uzasadnione tym, że Trybunał Konstytucyjny w dniu 19 maja 2009 r. wydał wyrok w sprawie z wniosku Rady Miasta L., sygn. akt K 47/07 co czyni jej skargę bezprzedmiotową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd chyba, że uzna, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle przedstawionych wyżej okoliczności uznać należało, że cofnięcie skargi przez skarżącą Gminę Miejską L. nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.