Uzasadnienie
J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], którym organ umorzył postępowanie prowadzone w przedmiocie rozpoznania zażalenia skarżącej na nierozpoznanie w ustawowym terminie przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. jej wniosku o zwrot należności za gaz zakupiony w butlach.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe wówczas, gdy jest ona dopuszczalna, a zatem spełnia wszystkie wymogi określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednym z warunków takiej dopuszczalności jest objęcie skargą aktu (czynności, bezczynności), które w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270) – dalej jako P.p.s.a. mogą stanowić przedmiot sądowej kontroli.
Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że dotyczy ono postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego przez skarżąca do organu w trybie przepisu art. 37 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Oznacza to, że bezczynność organu może być kwestionowana jedynie w takich sytuacjach, gdy organ ten zobowiązany był stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. do wydania decyzji (pkt 1), postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie w sprawie, rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), podjęcia innych aktów (czynności) z zakresu administracji publicznej – dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) bądź wydania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (pkt 4a).
Zauważyć należy, że jakkolwiek wniesienie zażalenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji – art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., to jednak zapadłe na podstawie powołanego przepisu postanowienie nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia. Tym samym brak jego wydania także nie może być kwestionowany w drodze skargi do sądu. Jak już bowiem zaznaczono, zaskarżalna bezczynność musi dotyczyć przypadków wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Tymczasem postanowienie wydane w oparciu o powołany art. 37 § 2 K.p.a. nie mieści się w tym katalogu. Nie jest w szczególności postanowieniem, na które służy zażalenie, postanowieniem kończącym postępowanie czy też postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.).
Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39, LEX nr 23458 oraz z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1680/12, internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił skargę J. S., działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.