Uzasadnienie
L.S., działając w imieniu własnym oraz w imieniu A.M., J.G. i M.K.– B., pismem z dnia 5 grudnia 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę.
Pismem z dnia 17 stycznia 2008 r. Sąd wezwał L.S. do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu A.M., J.G. i M.K.– B. w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu A.M., J.G. oraz M.K.– B. nadesłali pisma, w których oświadczyli, że będą uczestniczyć w postępowaniu osobiście, bez ustanawiania pełnomocnika procesowego. Podobne oświadczenie złożyła również L.S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest środkiem prawnym przysługującym od wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) aktów i czynności organów administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne może zaś być wszczęte jedynie na żądanie (skarga, wniosek) pochodzące od uprawnionego podmiotu.
Z akt sądowych sprawy wynika, że L.S. wnosząc skargę z dnia 5 grudnia 2007 r. nie była umocowana do działania w imieniu A.M., J.G. i M.K.– B. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym skarga wniesiona przez L.S. w imieniu wskazanych wyżej osób – w ocenie Sądu - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przedmiotowa skarga wniesiona bowiem została przez podmiot niemający umocowania do jej wniesienia.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.