Uzasadnienie
B. W. wnioskiem z dnia 20 stycznia 1999 r. zwrócił się do Ministra Skarbu Państwa o zlecenie i udzielenie mu pełnomocnictwa na dokonywanie czynności cywilnoprawnych oraz faktycznych w sprawie naprawienia szkody wyrządzonej przez Bank [...] w W. Skarbowi Państwa, a wynikłej na skutek naruszenia przez ten Bank przepisów dotyczących obowiązków banku w zakresie egzekucji administracyjnej.
Dyrektor Departamentu Prawnego Ministerstwa Skarbu Państwa pismem z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] zwrócił się do B. W. o wyjaśnienie na czym polegała szkoda wyrządzona Skarbowi Państwa.
Pismem z dnia 17 lutego 1999 r. B. W. sprecyzował stawiane zarzuty.
Dyrektor Departamentu Prawnego Ministerstwa Skarbu Państwa pismem z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] przekazał wnioski B. W. Ministerstwu Finansów, zgodnie z właściwością urzędu.
B. W. pismem z dnia 8 kwietnia 2004 r. nazwanym "Przesądowym wezwaniem do załatwienia sprawy" zarzucił bezczynność i niewłaściwe rozparzenie wniosku z dnia 20 stycznia 1999 r. w sprawie zlecenia realizacji ochrony interesów Skarbu Państwa oraz wezwał Ministra Skarbu Państwa do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od doręczenia przedmiotowego wezwania.
Minister Skarbu Państwa pismem z dnia [...] maja 2004 r., nr [...]poinformował B. W., że nie ma potrzeby zawierania z nim umowy oraz udzielania pełnomocnictwa w przedmiocie reprezentowania interesów Skarbu Państwa.
Pismem z dnia 19 maja 2004 r. B. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej "decyzją" Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2004 r., nr [...].
Minister Skarbu Państwa kolejnym pismem z dnia 31 maja 2004 r., nr [...] skierowanym do B. W. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] maja 2004 r.
W dniu 2 czerwca 2004 r. B. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy zlecenia na czynności cywilnoprawne zmierzające do wyrównania Skarbowi Państwa szkody przez bank naruszający przepisy o egzekucji administracyjnej z rachunków bankowych.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wnosił o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o oddalenie skargi podnosząc cywilnoprawny charakter jej przedmiotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Właściwość rzeczową sądów administracyjnych określa art. 1, art. 2, art. 3, art. 5 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Przepis art. 3 § 2 powołanej ustawy zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne czynności i akty dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku nie wydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej.
Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że skarga dotyczy sprawy o charakterze cywilnoprawnym. Słusznie w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zawarcie umowy oraz udzielenie pełnomocnictwa stanowią czynności cywilnoprawne, a dokonanie tych czynności wymaga zgodnego oświadczenia woli obu stron. W związku z powyższym należy stwierdzić, że właściwym w niniejszej sprawie może być jedynie sąd powszechny. Skoro właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona to skarga jako niedopuszczalna
Sygn. akt I SA/Wa 844/04 podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.