Uzasadnienie
P O S T A N O W I E N I E
Dnia 16 czerwca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
w składzie następującym
Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak
po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy ze skargi W.K.
na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.
z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]
w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości
postanawia
odrzucić skargę.
U Z A S A D N I E N I E
Pismem z dnia 6 maja 2009 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 11 maja 2009 r.) W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], którym organ uznał swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy objętej skargą W. K. na działanie Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i przekazał ją do rozpoznania Radzie Miasta B.
Od powyższego postanowienia Kolegium przysługiwało skarżącemu, stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a., środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od postanowień wydawanych w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przysługiwał, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wyczerpał wyżej wskazanego trybu odwoławczego, tj. nie wniósł do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniesienie zaś skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed złożeniem ww. środka odwoławczego skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności, a co za tym idzie odrzuceniem skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
P O S T A N O W I E N I E
Dnia 16 czerwca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
w składzie następującym
przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak
po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 r.
na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K.
o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata
w sprawie ze skargi W. K.
o na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.
z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...]
postanawia
odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
U Z A S A D N I E N I E
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało swoja niewłaściwość do rozpoznania skargi W.K. na działanie Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i przekazało sprawę do rozpoznania Radzie Miasta B.
Na postanowienie to W. K. wniósł w dniu 11 maja 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Natomiast stosownie do art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, wyd. Lexis Nexis, s. 508; postanowienie NSA z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OZ 718/05).
W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi W.K. ma przyczynę procesową. Skarga złożona bowiem została bez wyczerpania przez skarżącego możliwości wzruszenia kwestionowanego postanowienia w przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego trybie odwoławczym. Zważyć zaś należy, iż stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Nie wyczerpanie przez W. K. trybu odwoławczego (nie złożenie do Kolegium wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) oznacza, że jego skarga nie może być merytorycznie rozpoznana. Tym samym jest ona oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a i w tej sytuacji prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.