Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] września 2007 r., nr [...] odmawiającą przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że przedmiotowa nieruchomość obecnie jest częścią działki ew. nr [...] – wszystkie działki znajdują się w obrębie [...]. Właścicielem nieruchomości była Z. P. Decyzją z [...] maja 1969 r. Prezydium Rady Narodowej odmówiło dawnej właścicielce przyznania własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Następnie orzeczeniem z [...] sierpnia 2004 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Prezydent W. odmówił następcom prawnym dawnej właścicielki przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wskazanej w decyzji. W uzasadnieniu organ, wskazał, iż część dawnej nieruchomości hipotecznej znajduje się pod ulicą [...], część stanowi podwórko znajdującego się na tym gruncie budynku, a także wskazał na niemożność podzielenia stojącego na gruncie budynku.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze z.) oraz zacytował liczne orzecznictwo Sądów administracyjnych dotyczące stosowania art. 7 dekretu. Następnie stwierdził, że organ I instancji w ogóle nie dokonał oceny tego, czy korzystanie z przedmiotowego gruntu da się pogodzić z jego przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał jedynie, iż część dawnej nieruchomości hipotecznej znajduje się pod ulicą [...], część stanowi podwórko znajdującego się na ww. gruncie budynku, a także podniósł niemożność podzielenia stojącego na gruncie budynku.
Tymczasem, tylko art. 7 dekretu i przesłanki w nim sformułowane mogą stanowić kryterium rozstrzygania wniosków dekretowych. Wystarczającą i pełną regulacją prawną obowiązującą w tym zakresie jest wyłącznie powołany wyżej przepis.
W rozpatrywanej sprawie organ I instancji w ogóle nie dokonał żadnej prawnej analizy w aspekcie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do nieruchomości położonej przy ul. [...], ani też nie przeprowadził jakichkolwiek rozważań w tym przedmiocie. Dlatego więc, oczywisty jest wniosek, że Prezydent W. naruszył art. 7 dekretu.
W ponownym postępowaniu organ I instancji winien zbadać w jaki sposób spadkobiercy byłych właścicieli będą chcieli korzystać z nieruchomości i czy to planowane korzystanie da się pogodzić z planem zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli Z. i W. W. – właściciele lokalu w budynku usytuowanym na działce nr [...] i użytkownicy wieczyści części tej działki związanej z własnością lokalu, która to działka gruntu wchodzi w części w skład nieruchomości [...] objętej zaskarżoną decyzją. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucili naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. oraz art. 7 i 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa nieruchomość została już wykorzystana zgodnie z planem, co wyklucza obecnie korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela, a ponadto uniemożliwia realizację jakiegokolwiek przeznaczenia w planie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna chociaż z innych powodów niż powołano w jej treści.
W zaskarżonej decyzji organ powołał art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy przekazując sprawę w całości do ponownego rozpoznania przez organ I instancji wskazał, że organ ten w ogóle nie dokonał oceny tego, czy korzystanie z przedmiotowego gruntu da się pogodzić z jego przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, że ten w ogóle nie dokonał żadnej prawnej analizy w aspekcie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do nieruchomości położonej przy ul. [...].
Jednocześnie organ odwoławczy zalecił by organ I instancji zbadał czy planowane korzystanie z tej nieruchomości przez spadkobierców byłych właścicieli da się pogodzić z planem zagospodarowania przestrzennego. Uszło natomiast uwadze organu odwoławczego, że organ I instancji ustalił, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta żadnym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co zostało wprost napisane na stronie 4 uzasadnienia decyzji tego organu. Wszelkie więc rozważania i zalecenia organu odwoławczego odnoszące się do planu zagospodarowania przestrzennego, wobec braku takiego planu dla nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją, są bezprzedmiotowe. Tym bardziej, że organ odwoławczy nie poczynił odmiennych od organu I instancji, w tym zakresie, ustaleń tj. nie wskazał czy i jaki plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje przedmiotową nieruchomość. Również i skarżący takiego planu nie powołują.
Organ I instancji wskazuje jedynie na przeznaczenie nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. z [...] października 2006 r. Jednak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest planem zagospodarowania przestrzennego i nie może stanowić podstawy do oceny wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego zgłoszonego przez byłych właścicieli nieruchomości lub ich następców prawnych, w aspekcie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Uchylenie więc przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia z powodów wskazanych w decyzji organu odwoławczego nastąpiło z naruszeniem art. 138 § 2 kpa a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, który ponownie rozpatrzy odwołanie mając na uwadze istotę postępowania odwoławczego, która wyraża się w obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ i wydania jednej z decyzji wyszczególnionych w art. 138 § 1 kpa. Organ odwoławczy będzie miał na uwadze również, że wydanie decyzji kasacyjnej o jakiej stanowi art. 138 § 2 kpa może nastąpić wyłącznie w sytuacjach określonych tym przepisem, a więc wyjątkowo, gdyż stanowi to odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.