Uzasadnienie
W następstwie wniesionej skargi R. O. skierował do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawca wyjaśnił, że pozostaje w gospodarstwie domowym z [...] i [...]. Skarżący ujawnił, że utrzymuje się z renty [...] i zasiłku miejskiego ośrodka pomocy społecznej w łącznej wysokości [...] zł. Wnioskodawca ujawnił, że jego wydatki przekraczają dochody, sporo wydaje na zakup [...], na opłacenie [...], [...] i [...] (łącznie jest to kwota [...] zł). Wnioskodawca wskazał również, że ciążą na nim zobowiązania [...]. Strona nie wykazała, że zatrudnia lub pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radca prawnym.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym (o co wnioskuje skarżący) i wówczas obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy).
Oceniając sytuację majątkową skarżącego, a w szczególności fakt, iż ujawniony dochód uznać należało, że spełnia on przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Z ujawnionej kwoty dochodu – przy uwzględnieniu wydatków związanych z codziennym utrzymaniem – w sposób oczywisty nie byłby w stanie samodzielnie opłacić kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika.
Jednocześnie wskazać należy, że w sprawie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem wnioskodawca zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Wobec zatem spełnienia przesłanek ustawowych do uwzględnienia złożonego wniosku na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.