Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 roku nr [...] S. K. O. w W., po rozpoznaniu odwołania W. K. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy B. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podaniem z dnia 26 marca 2009 r. W. K. zwrócił się do Burmistrza Gminy w B. o odszkodowanie m.in. za kradzież, matactwa, uszkodzenia drzwi w szafie, zniszczenie ubrań, zmianę terminu wizyty u lekarza, zdewastowanie i ograbienie lokalu, stratę dwóch lokali, pomoc w kradzieży z mieszkania 340 tys. dokumentów, zanieczyszczenie jedzenia.
Burmistrz Gminy B. postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zwrócił podanie W. K. na podstawie art. 66 § 3 kpa.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. K. wyrażając niezadowolenie z jego treści.
S. K. O. w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium uznało, że Burmistrz Gminy B. prawidłowo rozstrzygnął orzekając o zwrocie podania na podstawie art. 66 § 3 kpa. Przyznawanie odszkodowań jest roszczeniem cywilnoprawnym, zaś sprawa ze stosunku z zakresu prawa cywilnego jest sprawą cywilną (art. 1 k.p.c.). Przyznawanie odszkodowań nie należy do zadań pomocy społecznej, ponieważ te sprawy są uregulowane w przepisach Kodeksu cywilnego i należą do kompetencji sądów powszechnych. Kolegium uznało, że skoro do rozpoznania sprawy właściwy jest sąd powszechny, to obowiązkiem organu, w myśl art. 66 § 3 kpa, był zwrot podania.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K. W odpowiedzi na skargę S. K. O. w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2009 r. nie naruszają prawa.
Na wstępie wskazać należy, że organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie zawierające określone żądanie, zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy jest organem właściwym do wszczęcia postępowania w sprawie oraz czy żądanie objęte podaniem może być rozpoznane w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy obowiązkiem organu jest ustalenie, czy konkretna sprawa jest sprawą indywidualną, czy sprawa ta należy do właściwości organów administracji publicznej lub organów wymienionych w art. 1 pkt 2 kpa i czy jest sprawą podlegającą rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 32/06, LEX nr 212199).
W przypadku zaś ustalenia, że sprawa objęta podaniem nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych lub też stwierdzenia, że została skierowana do organu niewłaściwego, obowiązkiem organu administracji publicznej jest podjęcie stosownych czynności procesowych określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.
Zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 66 § 3 kpa, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia 26 marca 2009 r. W. K. zwrócił się do Burmistrza Gminy B. o odszkodowanie m.in. za kradzież, matactwa, uszkodzenia drzwi w szafie, zniszczenie ubrań, zmianę terminu wizyty u lekarza, zdewastowanie i ograbienie lokalu, stratę dwóch lokali, pomoc w kradzieży z mieszkania 340 tys. dokumentów, zanieczyszczenie jedzenia.
Zdaniem Sądu przedmiotowe żądanie nie stanowi żądania podlegającego rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy administracji publicznej. Sprawa objęta żądaniem nie jest bowiem sprawą administracyjną w rozumieniu powołanego art. 1 pkt 1 kpa. Żądanie W. K. zawarte w piśmie z dnia 26 marca 2009 r. ma charakter sprawy cywilnej i może być rozpoznane wyłącznie w trybie postępowania cywilnego, przez właściwy sąd powszechny. Słusznie zatem organy administracji publicznej uznały się za niewłaściwe do rozpoznania przedmiotowej sprawy i prawidłowo - na podstawie art. 66 § 3 kpa – wydały postanowienie o zwrocie podania skarżącemu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy orzeczono na mocy art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.